Zaburzenia odżywiania typu anoreksja (anorexsia nervosa) oraz bulimia (bulimia nervosa) stanowią spore wyzwanie terapeutyczne. Część psychoterapeutów nie decyduje się na pracę z tego typu klientami z różnych przyczyn – jedną z nich jest obiegowa opinia dotycząca trudności w pracy z chorymi oraz trudności w osiąganiu satysfakcjonujących wyników.
Dział: Studium przypadku
Dorastanie jest okresem rozwojowym, podczas którego budowanie tożsamości odbywa się w kontekście grupy, kontaktu z rówieśnikami. Młodzież z zaburzeniami ze spektrum bardzo potrzebuje tych relacji, choć często ich nie ma. Grupa terapeutyczna ma szansę stać się taką przestrzenią.
Długoterminowa psychodynamiczna terapia grupowa skoncentrowana na traumie, połączona z elementami mentoringu równieśniczego umożliwia skuteczne przepracowanie pamięci posttraumatycznej, urazów moralnych i zamknięcie procesu żałoby w przypadkach nieoczywistej utraty.
Alkohol i konopie indyjskie są jednymi z najpopularniejszych substancji psychoaktywnych w Europie. Jeden na sto dorosłych Europejczyków używa konopi indyjskich codziennie (Aleksandrowicz, 2013: 5). Środki psychoaktywne zawarte w konopiach zalicza się do grupy kannabinoidów, a najistotniejszym z perspektywy badania zjawiska narkomanii jest tetrahydrokannabinol (THC). Δ9-tetrahydrokannabinol jest głównym składnikiem aktywnym marihuany (Fletchera i wsp., 1996: 1051–1057). W krajach rozwiniętych konopie są najpowszechniej nadużywaną nielegalną substancją.
ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami uwagi, jest zaburzeniem neurobiologicznym, które u osób dorosłych powoduje pogorszenie w obszarze pracy zawodowej, zarządzania finansami, edukacji oraz funkcjonowania społecznego.
Z pewnością słyszałeś chociaż raz termin „kleptomania”. Najpewniej w kontekście żartobliwym, gdy ktoś przypadkowo schował do kieszeni Twój długopis, zapalniczkę lub inny drobiazg, który mu na chwilę pożyczyłeś. To najzupełniej normalne, odruchowe zachowanie. Kleptomania nie jest jednak żartem, nie jest czymś przypadkowym. To bardzo poważny problem, z którego warto zdawać sobie sprawę. Poznaj ten temat bliżej i dowiedz się, jak możesz pomóc komuś, kto zmaga się z kleptomanią.
Według szacunków, problem jadłowstrętu psychicznego dotyka około 1–2% dziewcząt i kobiet. Rozpowszechnienie różnych form zaburzeń odżywiania jest trudne do ustalenia, ale waha się w granicach 8–40% (Żechowski, 2013). Anoreksja należy do chorób o podłożu psychicznym z jednym z największych wskaźników śmiertelności (ok. 5–10%). W wielu przypadkach wymaga hospitalizacji pacjenta w ośrodku całodobowym, nie dziwi zatem fakt poszukiwania skutecznych metod konceptualizacji i leczenia tej choroby. Celem niniejszego artykułu jest próba przedstawienia psychodynamicznego rozumienia i leczenia pacjentów młodzieżowych z problemem anoreksji. Tekst w sposób szczególny przedstawia zastosowanie podejścia psychodynamicznego w aspekcie diagnozy oraz kluczowe obszary problemowe w pracy z młodzieżowym pacjentem z problemem anoreksji.
Depresja jest jednym z najpowszechniejszych rozpoznań z zakresu zdrowia psychicznego. Dotyczy osób w każdym wieku i w różnych sytuacjach życiowych, a jej częstotliwość stale rośnie (Vucenovic i in., 2023). Dotyka ponad 20% nastolatków (Dymowska, Nowicka- -Sauer, 2015). Adolescencja predysponuje do ujawniania się zaburzeń psychicznych (Oleszkiewicz, Senejko, 2013), ale ostatnie lata przyniosły dodatkowe obciążenia przekraczające nieraz zasoby ludzi, także starszych, ale szczególnie młodych.
Eksperci i ekspertki, osoby ze świata psychologii, filozofii, kultury i innych dziedzin od lat zadają sobie pytanie, jak brzmi definicja „dobrego związku”. Czy jest ona wyłącznie wypadkową subiektywnej satysfakcji z relacji, czy wpływają na nią obiektywne czynniki warunkujące jakość danego związku, a jeśli tak – jakie? Czy można wypracować jakieś normy, które gwarantowałyby powodzenie relacji, a może jest jakaś jeszcze nieodkryta recepta na związek doskonały, którą znają specjaliści i specjalistki zajmujące się terapią par?
Zmiana życiowa spowodowana trwałym urazem powodującym znaczące ograniczenia ruchowe jest porównywana do „wypadnięcia z biegnącego pociągu” (Barnes, Mercer, 2008). Aktywność seksualna, niezależne budowanie relacji erotycznych i ważna rola kategorii, jaką jest atrakcyjność seksualna, są wpisane w niezależny i aktywny tryb życia.
Pojawienie się w gabinecie psychologa lub psychoterapeuty nastolatka po próbie samobójczej niekiedy budzi niepewność i uaktywnia liczne obawy związane z zapewnieniem skutecznego wsparcia ukierunkowanego na zdrowienie, w tym ograniczenie ryzyka samobójstwa. Jednocześnie młody człowiek wnosi do gabinetu cały kontekst rodzinny i szereg uwarunkowań rozwojowych. W pracy z tymi klientami ocena ryzyka samobójstwa i planowanie interwencji wspomagających utrzymanie przy życiu stanowią jedno z największych współczesnych wyzwań terapeutycznych.