Pacjentka, lat 23, studentka, samookaleczająca się od 4 lat.
Pani Ania trafiła do mnie na konsultację pod wpływem jej nowego chłopaka, który według pacjentki „nie krytykował, nie moralizował, nie namawiał i nie przypominał ani sprawdzał wielokrotnie, czy już się umówiłam, tylko jeden raz powiedział, że mu na mnie zależy, bo jestem bardzo mu bliska i chce, bym poważnie potraktowała problem cięcia się”.
Dział: Studium przypadku
Zdrowe monitorowanie i regulowanie lęku przez pacjenta w układzie somatomotorycznym jest podstawą prewencji przed gwałtownym narastaniem lęku w układzie parasympatycznym i percepcyjno--poznawczym, które grozi pojawieniem się u pacjenta zaburzeń dysocjacyjnych.
Terapia Perspektywą Czasu (Time Perspective Therapy), czyli terapia równoważeniem perspektyw postrzegania czasu, opracowana w 2008 roku (Siła Czasu, PWN 2013), stała się wsparciem dla tysięcy klientów i ich rodzin w przezwyciężaniu stanów pourazowych, stresu, depresji i lęków, a także pomocą w zrozumieniu, jak skutecznie radzić sobie z codziennymi problemami.
Diagnoza psychologiczna zaburzeń obrazu ciała stanowi ważny element kompleksowej diagnozy medycznej anoreksji i bulimii psychicznej. Prawidłowe rozpoznanie zniekształceń obrazu ciała w zaburzeniach odżywiania stanowi istotny element wspierający proces leczenia od samego początku jego trwania. Celem artykułu jest wskazanie na podstawowe psychologiczne kryteria rozpoznania specyfiki zniekształceń obrazu ciała w przebiegu anoreksji i bulimii psychicznej.
Lęk i strach są naturalnymi reakcjami naszego organizmu wobec poczucia zagrożenia i realnego niebezpieczeństwa. Granica między „zdrowym lękiem” a zaburzeniem lękowym dotyczy nasilenia lęku, wpływu na codzienne funkcjonowanie oraz cierpienia z nim związanego. Obszarem niebezpieczeństwa w zaburzeniach lękowych mogą być: własne ciało (w napadach paniki), codzienne wydarzenia (lęk uogólniony), inni ludzie (fobia społeczna) czy własne myśli w przebiegu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego.
Lęk i strach są naturalnymi reakcjami naszego organizmu wobec poczucia zagrożenia i realnego niebezpieczeństwa. Granica między „zdrowym lękiem” a zaburzeniem lękowym dotyczy nasilenia lęku, wpływu na codzienne funkcjonowanie oraz cierpienia z nim związanego. Obszarem niebezpieczeństwa w zaburzeniach lękowych mogą być: własne ciało (w napadach paniki), codzienne wydarzenia (lęk uogólniony), inni ludzie (fobia społeczna) czy własne myśli w przebiegu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego.
Praca z klientem według terapii akceptacji i zaangażowania (ACT – acceptance & commiment therapy) – coraz popularniejszego w Polsce nurtu, należącego do tzw. trzeciej fali psychoterapii poznawczo--behawioralnej. Podstawowy konstrukt w ACT to elastyczność psychologiczna – zdolność do zauważania i reagowania na własne myśli, uczucia i inne naturalne reakcje organizmu w taki sposób, który daje okazję podjąć działania zgodne z sensem życia danej osoby. Wskutek tego od tradycyjnych, „drugofalowych” terapii w ujęciu Beckowskim, odróżnia go podejście do dwóch aspektów pracy.
Lęk jest nieodłącznym elementem rozwoju. Pojawia się u nas zarówno w dorosłym życiu, jak i na przestrzeni wczesnodziecięcych lat, gdzie pełni istotną, psychofizjologiczną funkcję. Niestety, zdarza się, że dziecięcy lęk przestaje pełnić swoją adaptacyjną funkcję i staje się centralnym objawem diagnozowanych u dzieci zaburzeń. Jest jednym z najczęściej występujących zaburzeń wieku dziecięcego.
Gdy dziecko się boi – zwraca to uwagę, budzi to rekacje dorosłych. Żaden rodzic nie chce, aby jego dziecko się bało, chce je uspokoić, oddalić lęk. W wielu sytuacjach to wystarcza. Lęk, który przeżywa dziecko, może mieć charakter rozwojowy, wtedy obecność, uwaga, ciepło rodzica są adekwatnym antidotum. Czasem jednak tak się nie dzieje, żadne interwncje rodziców nie działają. Wtedy lęk dziecka może obudzić w dorosłych wiele ich „uśpionych” lęków. Sytuacja ta wymusza konieczność interwencji z zewnątrz, rodzice, chcąc pomóc dziecku – kierują swe kroki do specjalisty. Paradoksalnie więc – nie bójmy się lęku u dzieci, może on być sprzymierzeńcem i przyjacielem – gdy go oswoimy.
Myślenie magiczne to przekonanie i wiara w to, że myśli, życzenia i pragnienia mogą wpływać na zewnętrzny świat. Koncept ten zakłada wizualizację lub wiarę w istnienie kogoś lub czegoś, co nie istnieje. Jest to zjawisko powszechnie występujące u małych dzieci.
Parapsychologię klasyfikuje się jako pseudonaukę niepotwierdzoną żadnymi oficjalnymi badaniami. Jak jednak pracować w gabinecie psychologicznym z klientem, który zajmuje się parapsychologią lub korzystał z takich sposobów samopomocy?
Zespół Delbrücka, inaczej nazywany mitomanią, to „chorobliwa” skłonność do mówienia nieprawdy, notoryczne opowiadanie nieprawdziwych, często rozbudowanych historii na swój temat. Problematyka zjawiska mitomanii nie jest wystarczająco odkryta.