Bezsenność przewlekła często współwystępuje z zaburzeniami lękowymi uogólnionymi. Zwykle nadmierne zamartwianie się i obawy dotyczące różnych codziennych kwestii towarzyszyły pacjentom na długo przed wystąpieniem trudności ze snem.
Dział: Studium przypadku
Choroba afektywna dwubiegunowa, nazywana również chorobą maniakalno--depresyjną, należy do częstych i poważnych zaburzeń psychicznych dotykających ludzi na całym świecie. ChAD polega na osobliwym sposobie organizacji czynności mózgu, przejawiającym się szczególnym funkcjonowaniem i zachowaniem. Do najbardziej typowych objawów należą okresowe zmiany nastroju, często przybierające postać ekstremalnych emocji oraz aktywności ruchowej i psychicznej, przy czym stany takie mogą mieć biegunowo przeciwny charakter, który nazywa się manią i depresją.
Problem zaburzeń depresyjnych wśród nastolatków jest powszechny. Różne statystyki wskazują na rozpowszechnienie zespołów depresyjnych w granicach 8,75–42,9% w populacji ogólnej (Bomba, 2018). Wśród młodzieży w przedziale wiekowym 13–18 lat wskazuje się na 4–8% młodzieży z objawami depresji (dane WHO), natomiast dane polskie mówią nawet o występowaniu depresji w 27–54% (Szymańska, 2012).
Zaburzenia lękowe należą do najbardziej rozpowszechnionych problemów związanych ze zdrowiem psychicznym na całym świecie (Bourne, 2011). Prawdopodobnie co czwarta osoba dorosła będzie cierpiała na zaburzenie lękowe w jakimś okresie swojego życia (Bourne, 2011) i niestety jedynie niewielka część z nich podda się leczeniu.
FoMO (ang. Fear of Missing Out) oznacza lęk przed utratą poczucia „bycia na bieżąco” oraz strach przed odłączeniem od dostępu
Narcystyczne zaburzenie osobowości określane jest plagą XXI wieku. Społeczno-kulturowe ujęcie narcyzmu opisuje tę problematykę w znacząco zawężonym stopniu w stosunku do perspektywy klinicznej. Zgodnie ze społecznym stereotypem narcyz to ktoś zapatrzony w siebie, z przerośniętym poczuciem własnej wartości, pławiący się w pochwałach i zachwytach nad sobą.
Zaburzenia osobowości są trwałymi wzorcami niefunkcjonalnego postępowania. Występowanie w populacji szacuje się między 5% a 15% (Samuels, 2011). U osób dotkniętych tym problem obserwuje się długotrwałe, nieelastyczne i nieprzystosowawcze wzorce.
Zaburzenia odżywiania typu anoreksja (anorexsia nervosa) oraz bulimia (bulimia nervosa) stanowią spore wyzwanie terapeutyczne. Część psychoterapeutów nie decyduje się na pracę z tego typu klientami z różnych przyczyn – jedną z nich jest obiegowa opinia dotycząca trudności w pracy z chorymi oraz trudności w osiąganiu satysfakcjonujących wyników.
Dorastanie jest okresem rozwojowym, podczas którego budowanie tożsamości odbywa się w kontekście grupy, kontaktu z rówieśnikami. Młodzież z zaburzeniami ze spektrum bardzo potrzebuje tych relacji, choć często ich nie ma. Grupa terapeutyczna ma szansę stać się taką przestrzenią.
Długoterminowa psychodynamiczna terapia grupowa skoncentrowana na traumie, połączona z elementami mentoringu równieśniczego umożliwia skuteczne przepracowanie pamięci posttraumatycznej, urazów moralnych i zamknięcie procesu żałoby w przypadkach nieoczywistej utraty.