Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT, ang. acceptance and commitment therapy) to podejście wywodzące się z kontekstualnych nauk o zachowaniu, będące jedną ze składowych trzeciej fali terapii behawioralnych. Podczas prowadzenia terapii stosowane są techniki, które służą rozwijaniu procesów elastyczności psychologicznej (Harris, 2019).
Dział: Metody terapii
Dysregulacja emocji charakteryzuje się zmiennymi, niezwykle intensywnymi emocjami. Życie osoby, która jej doświadcza, jest pełne cierpienia. Jej emocje są tak silne i wszechogarniające, że przeżycie ich i doświadczenie wydaje się niemożliwe. W takim stanie osoba jest gotowa zrobić wszystko, aby choć na chwilę poczuć ulgę i uciec przed palącym bólem emocjonalnym.
Przeżywanie całego spektrum różnych emocji, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych, jest zjawiskiem nie tylko normalnym, lecz wręcz pożądanym. Jeśli jednak radość i zadowolenie lub smutek trwają zbyt długo, a w dodatku współwystępują z nimi konkretne zmiany w różnych sferach funkcjonowania jednostki, to pierwszy z tych stanów może być rozpoznany jako mania, hipomania, zaś drugi jako depresja (Cierpiałkowska, 2019).
Uzależnienie jest definiowane jako zaburzenie zdrowia polegające na psychicznej i/lub fizycznej zależności od zażywania psychoaktywnej substancji chemicznej lub wykonywania określonej czynności. Przymus przyjmowania substancji lub wykonywania czynności może mieć charakter okresowy lub stały i służy uzyskaniu efektów działania substancji (albo wykonywania czynności) lub też uniknięciu nieprzyjemnych objawów jej braku (objawów abstynencyjnych, objawów odstawiennych).
Termin „podwójna diagnoza” używany jest w kontekście zdrowia psychicznego i odnosi się do sytuacji, gdy osoba cierpiąca na zaburzenia psychiczne jednocześnie boryka się z problemami związanymi z używaniem substancji psychoaktywnych (Jon A., Panos V., 2005). Diagnozowanie, a później leczenie takiego stanu jest procesem bardzo złożonym i trudnym, wymaga interdyscyplinarnej opieki i zrozumienia zarówno problemów psychicznych, jak i uzależnienia od substancji.
Narcystyczne zaburzenie osobowości określane jest plagą XXI wieku. Społeczno-kulturowe ujęcie narcyzmu opisuje tę problematykę w znacząco zawężonym stopniu w stosunku do perspektywy klinicznej. Zgodnie ze społecznym stereotypem narcyz to ktoś zapatrzony w siebie, z przerośniętym poczuciem własnej wartości, pławiący się w pochwałach i zachwytach nad sobą.
W obecnych czasach do gabinetów terapeutycznych coraz częściej zgłaszają się klienci z zaburzeniami osobowości z pogranicza. Zaburzenie osobowości z pogranicza związane jest z: trudnościami w kontrolowaniu emocji oraz zachowań, trudnościami w obszarze kontaktów społecznych, odczuwanym lękiem przed odrzuceniem, podejmowaniem ryzykownych zachowań, a także ryzykiem prób samobójczych. Tradycyjne metody pracy terapeutycznej często okazują się niewystarczające w przypadku tej grupy klientów. W artykule zaprezentowane zostaną wybrane elementy terapii dialektyczno-behawioralnej. Terapia DBT jest szeroko zakrojoną terapią poznawczo-behawioralną, opracowaną z myślą głównie o osobach z tendencjami samobójczymi oraz rozpoznaniem osobowości z pogranicza. Ogólnym celem terapii DBT jest pomoc klientowi w dokonaniu zmiany wzorców behawioralnych, emocjonalnych, poznawczych oraz interpersonalnych.
Co sprawia, że dzieci z ASD (Autism Spectrum Disorder) nie tylko mają trudności z przyjmowaniem pokarmów, ale też ich charakter jest poważniejszy w porównaniu z tymi u dzieci rozwijających się prawidłowo? Odpowiedź nie jest łatwa, ponieważ podłoże tych problemów może być różnorodne. Postaram się przedstawić kluczowe trudności, na które należy zwrócić uwagę, gdy nasz podopieczny je wybiórczo.
W powstawaniu i utrzymywaniu się otyłości zasadniczą rolę odgrywają zachowania polegające na nadmiernym spożywaniu pokarmu oraz niewystarczającej aktywności fizycznej [1]. Kiedy mamy do czynienia z klientką po wielokrotnych próbach odchudzania, warto zwrócić uwagę na czynniki psychologiczne wpływające na rezygnację z procesu zmiany.
