O tym, jak pandemia wpłynęła na relacje, z profesorem Zbigniewem Izdebskim rozmawia Dorota Krzemionka

Cisza będzie zwyciężać wszędzie tam, gdzie pracownik będzie obawiał się psychologicznych konsekwencji dla siebie. Czy opłaca się organizacji tworzyć atmosferę, w której pracownicy nie zgłaszają uwag i siedzą cicho? Zdecydowanie nie. Dlatego to organizacja, a konkretnie menedżerowie zespołów powinni zadbać o taką atmosferę, w której pracownikowi będzie się opłacało tę ciszę przerwać. Atmosferę bez strachu.

W środowisku biznesowym coraz więcej firm świadomie decyduje się na wprowadzenie praktyki coachingu w kalendarz regularnych działań, które mają na celu psychoedukację, a w konsekwencji rozwój pracowników i oczekiwaną zmianę. Coaching biznesowy może stanowić swoiste best practice w holistycznym myśleniu o dobrostanie i zdrowiu psychicznym pracowników.

Sercem grupy jest proces grupowy, sercem procesu grupowego są relacje, a sercem relacji są emocje. I jakkolwiek doświadczanie emocji w relacjach wydaje się być trudne, to właśnie w nich tkwi potencjał poprawy naszego funkcjonowania społecznego. Trening interpersonalny jako narzędzie pracy z emocjami w grupie podpowiada, jak to zrobić.

Obecne czasy cechuje „kultura narcyzmu”: konsumpcjonizm, kult ciała, osłabienie wrażliwości na relację i drugiego człowieka, pogoń za sukcesem. Towarzyszy nam narcyzm (Lash, 2015).  Metaanaliza dokonana w 2018 r. przez Volkert, Gablonskiego i Rabund sugeruje częste występowanie wszystkich zaburzeń osobowości w populacji państw zachodnich – 12,16%, w tym 1,23% dla narcystycznego zaburzenia osobowości (Bagińska, 2021).

Uważność w relacji partnerskiej może być rozumiana m.in. jako forma praktykowania świadomości własnych stanów wewnętrznych, empatyczna obserwacja w kontakcie z drugą stroną, wyrównywanie w obszarze dawania i brania, a szczególnie stała świadomość ewoluującej relacji między partnerami. Zasadniczym celem uważnego, pogłębionego kontaktu między partnerami jest dostrojenie na poziomie emocji, potrzeb, cielesności oraz współdziałanie i wzajemne wpływanie na siebie w toku licznych doświadczeń życiowych oraz kolejnych etapów rozwoju związku.

Organizacja to ludzie, a ludzie stanowią cenne źródło informacji o samej organizacji – począwszy od kultury organizacyjnej, poprzez stres w pracy, satysfakcję z zatrudnienia, specyfikę motywacji do pracy, a skończywszy na czynnikach indywidualnych świadczących o dopasowaniu człowieka do organizacji. Jak zatem owe informacje pozyskać i co zrobić, aby pozyskane dane stanowiły rzetelne źródło wiedzy na temat organizacji? Oczywiście, należy właściwie zaprojektować proces badania organizacji, w tym także zaplanować wykorzystanie metod i narzędzi badawczych, które pomogą dotrzeć do informacji wyjaśniających interesujący badacza problem.

Superwizja w psychoterapii jest niezbędnym wymogiem zarówno w pracy psychoterapeutycznej, jak również w wielu innych dziedzinach obejmujących pracę z ludźmi. Początkujący terapeuci zadają liczne pytania dotyczące superwizji: „Czym ona jest?”, „Dlaczego jest konieczna?”, „Co się podczas superwizji dzieje?”.

„Chociaż prawdopodobnie mężczyźni cierpią na depresję równie często jak kobiety, statystyki pokazują, że znacznie trudniej im szukać pomocy czy rozmawiać o tym z przyjaciółmi lub krewnymi”1 (Maud, 2006). Mężczyźni w przeszłości byli postrzegani jako żywiciele, opiekunowie i obrońcy. W związku z tym bywają przerażeni, gdy odczuwają depresję, ponieważ tracą w tym swoją siłę i pewność siebie. Ponadto przyjęcie, że jest się kruchym, podatnym na zranienia i potrzebuje się pomocy jest bardzo trudne dla mężczyzn. Dlatego zjawiskiem obecnym w zachowaniach mężczyzn, zwłaszcza tych tzw. wysoko funkcjonujących, bywa ukrywanie czy maskowanie depresji2.

We współczesnym świecie ludzie narażeni są na zdarzenia o charakterze traumatycznym. Wielu z nich w tych trudnych sytuacjach potrzebuje specjalistycznej pomocy. Osoby pomagające zawodowo same są narażone na jej doświadczenie w sposób pośredni. Tego rodzaju praca stanowi dla osób pomagających poznawcze i emocjonalne wyzwanie i może zagrażać homeostazie organizmu (Popiel i in., 2019) oraz prowadzić do wystąpienia wtórnej traumatyzacji rozumianej także jako wtórny stres traumatyczny (STS – Secondary Traumatic Stress) określany również jako aburzenie po wtórnym stresie traumatycznym (STSD – Secondary Traumatc Stress Disorder) (Ogińska-Bulik, 2021).

Jakąkolwiek rolę życiową i zawodową wykonujemy, to głównym zadaniem współczesnego człowieka w zachodnim świecie wzajemnych połączeń i systemów wydaje się być poszukiwanie równowagi i balansu w tym, co robimy na co dzień. Przyjmijmy, że tak jak wszystkie inne psychologiczne cechy i zmienne, zdolność człowieka do balansowania w równowadze w znacznej mierze zależna jest od wpływu kultury i środowiska, w którym żyjemy.

Stres jest naturalną reakcją organizmu na różne nieprzewidziane i negatywne sytuacje w życiu. Może się on jednak różnić swoim nasileniem. Przewlekły i długotrwały stres bardzo często odbija się na zdrowiu. Nie chodzi tu jedynie o choroby psychiczne. Badania potwierdzają silną zależność mózgu od reszty ciała. Przewlekły stres wpływa również na niektóre organy, mięśnie albo problemy z układem pokarmowym. Do jakich chorób może przez to doprowadzić?