„Posłuchaj!” to słowo „hak”, które ma skłonić słuchacza do zwrócenia uwagi na mówiącego. Jednak, co w sytuacji, gdy rozmówca, którego nakłaniamy by „posłuchał”, nie reaguje w taki sposób, jakiego byśmy od niego oczekiwali?

Psychoseksuologia to jeden z najnowszych kierunków kształcenia medycznego w Polsce. Jak na razie jest 31 specjalistów, czteroletnie studia skończyła zaledwie garstka osób, obecnie studiuje kilkudziesięciu studentów. 

Kryzys wydaje się nieuniknionym elementem ludzkiego życia (Kubacka-Jasiecka 2010). Krytyczne wydarzenia wymuszają zmiany w dotychczasowym funkcjonowaniu osobistym, rodzinnym, w życiu społecznym, w stosunku do świata i własnej osoby. Wydarzenia te, oceniane negatywnie jako szczególnie trudne doświadczenia, często przekraczają możliwości samodzielnego poradzenia sobie.

Depresja pourazowa, depresja reaktywna, duże zaburzenie depresyjne i zespół stresu pourazowego reprezentują różne zaburzenia kliniczne i nozograficzne pomimo ich podobnego rdzenia objawowego.

Dziecko po trudnych doświadczeniach doświadcza traumy wczesnodziecięcej. Nieprzepracowana przeradza się w wieloaspektowe problemy, z którymi mierzy się potem nastolatek i dorosły. Jednym ze sposobów, by wyjść na prostą, jest praca metodą przedłużonej ekspozycji.

W terapii zorientowanej na traumę technika nawarstwiania pozwala kontrolować proces formowania narracji o traumie w stopniu, który pozwala uniknąć retraumatyzacji osoby w terapii oraz traumatyzacji wtórnej lub zastępczej terapeuty. Stwarza także szansę na rozpoznanie elementów traumy złożonej, w tym urazu moralnego, co wspomaga efektywność procesu terapii.

Początkowo terapia EMDR była wykorzystywana wyłącznie w ramach redukowania stresu, jednak z czasem włączono ją do pracy z osobami po zaburzeniach traumatycznych. Pojawia się coraz więcej publikacji na temat przetwarzania bilateralnego, dzięki czemu wzrasta wiedza dotycząca opisywanej metody.

Ludzie doświadczają w życiu negatywnych wydarzeń, które mogą mieć charakter ekstremalny i traumatyczny. Zazwyczaj są to katastrofy, wypadki, działania wojenne, napaść, molestowanie. Stresorem wywołującym traumę może też być przewlekła lub śmiertelna choroba, inwazyjne procedury medyczne czy strata bliskiej osoby.

Uzależnienie rozumiemy jako odczuwanie silnego wewnętrznego przymusu do wykonywania określonej czynności lub przyjmowania określonej substancji psychoaktywnej. Ważne w diagnozie jest to, że osoba uzależniona nie posiada nad tym procesem żadnej kontroli.

Psychoterapia traumy złożonej to proces oparty na stopniowym budowaniu zaufania i poczucia bezpieczeństwa, zrozumienia swoich trudności, ich źródeł i mechanizmów wyzwalających, nabywaniu umiejętności radzenia sobie z nimi, a przede wszystkim odzyskiwaniu ważnych sfer życia odebranych przez doświadczenia traumatyczne.