Do gabinetu psychologa, psychoterapeuty czy seksuologa mogą zgłaszać się klienci po różnego rodzaju zabiegach chirurgicznych w obrębie narządów płciowych. Często potrzebują oni wsparcia w odnalezieniu się na nowo, po operacji, w obszarze seksualności. W takich sytuacjach pomocna, a wręcz niezbędna, jest wiedza na temat zabiegu, jaki przechodził klient. W artykule zostanie omówiona jedna grupa zabiegów andrologicznych, czyli chirurgiczne rekonstrukcje prącia i moszny.

Zanik pożądania u kobiet zaraz po urodzeniu dziecka jest zjawiskiem dość powszechnym, jednak brak rzetelnych informacji w tym temacie często sprawia, że młodzi rodzice mają trudność w określeniu, do którego momentu doświadczana sytuacja jest typowa i normatywna dla tego okresu, a kiedy jest to moment, gdy należy poszukać pomocy specjalisty.

Zwiększenie liczebności osób w podeszłym wieku powoduje występowanie nowych zjawisk, często na pograniczu zdrowia i choroby. A tym samym zmusza do zwrócenia większej uwagi na cierpienie osób starszych (Parnowski, 2016). Ponadto wraz z wydłużaniem się okresu życia w zdrowiu wzrasta zainteresowanie utrzymaniem zdrowia seksualnego w późniejszych dekadach życia. W artykule poruszony został aspekt sprawności seksualnej w kontekście procesu starzenia się u mężczyzn. Omówione zostały najważniejsze obszary, od perspektywy rozwojowej po najczęstsze dysfunkcje seksualne, proces diagnostyczny i możliwości psychoterapeutyczne.

Wśród dysfunkcji bólowych, które mają podłoże psychogenne u kobiet, wyróżnia się przede wszystkim dyspareunię i pochwicę. Z perspektywy klinicznej traktowane są jako dwie oddzielne jednostki w Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10. W nowo powstałej klasyfikacji ICD-11 pochwicę nieorganiczną i dyspareunię nieorganiczną zaklasyfikowano do zaburzeń seksualnych związanych z bólem i zaburzeń penetracji (HA20), i tym samym powstała nowa jednostka dotycząca bólu w obszarze aktywności seksualnej. Natomiast w Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5) zostało połączone w ogólną dysfunkcję bólową – ból genitalno-miedniczny/zaburzenie penetracji. Już wcześniej wśród specjalistów pojawiały się opinie, aby te jednostki traktować jako jedno zaburzenie z manifestacją różnych objawów.

Eksperci i ekspertki, osoby ze świata psychologii, filozofii, kultury i innych dziedzin od lat zadają sobie pytanie, jak brzmi definicja „dobrego związku”. Czy jest ona wyłącznie wypadkową subiektywnej satysfakcji z relacji, czy wpływają na nią obiektywne czynniki warunkujące jakość danego związku, a jeśli tak – jakie? Czy można wypracować jakieś normy, które gwarantowałyby powodzenie relacji, a może jest jakaś jeszcze nieodkryta recepta na związek doskonały, którą znają specjaliści i specjalistki zajmujące się terapią par?

Zmiana życiowa spowodowana trwałym urazem powodującym znaczące ograniczenia ruchowe jest porównywana do „wypadnięcia z biegnącego pociągu” (Barnes, Mercer, 2008). Aktywność seksualna, niezależne budowanie relacji erotycznych i ważna rola kategorii, jaką jest atrakcyjność seksualna, są wpisane w niezależny i aktywny tryb życia.

Cuckolding może występować w wielu odsłonach, jako forma gry lub zabawy erotycznej mieszczącej się w obszarze „normy partnerskiej”, jako fetysz w rozumieniu potocznym lub klinicznym oraz jako zachowanie w związku partnerskim spełniające wiele różnych pozaseksualnych funkcji.

Od czasu, kiedy CSBD zaczęły być postrzegane w kontekście klinicznym i stały się przedmiotem badań, minęło już kilkadziesiąt lat. Mimo to w środowisku naukowym wciąż nie ma jednomyślności, a sam temat budzi liczne kontrowersje. Dyskusji podlegają przede wszystkim kwestie związane z etiologią, nozologią i mechanizmami wyjaśniającymi seksualne kompulsje, a co za tym idzie – kryteria ich diagnozowania oraz sposoby leczenia.

Pracując już ponad 20 lat w gabinecie terapeutycznym, z radością zauważam, że w naszym społeczeństwie rośnie świadomość roli pomocy psychologiczno-seksuologicznej w sytuacji wystąpienia trudności i problemów w związku. Jeszcze ponad dekadę temu pary z reguły przychodziły na konsultację dopiero w fazie „ostrego kryzysu” lub znacznie później – w momencie, gdy ze względu na liczne „zranienia emocjonalne” szansa na ich dalsze funkcjonowanie razem była niewielka (o czym klienci mówili w trakcie sesji).

Medyczna marihuana została zalegalizowana w Polsce w 2017 roku. Czym różni się marihuana medyczna a zwykła? Ile THC ma medyczna marihuana i czy jej składniki mogą wykazywać działanie psychoaktywne? Odpowiadamy na te pytania.

26 oraz 27 maja to były ważne dni w kalendarzach czytelników Psychologii w Praktyce oraz czasopisma Charaktery. To właśnie wtedy mogliśmy zorganizować dla Państwa kolejny, wypełniony merytorycznymi i inspirującymi wykładami Ogólnopolski Kongres Psychologów oraz Psychoterapeutów, którego tematem przewodnim było zdrowie psychiczne w kryzysie.