Klienci zgłaszający się do gabinetu zazwyczaj opowiadają historie dotyczące problemów w swoim życiu, które dotyczą własnych doświadczeń, przeżyć, chęci rozwoju w danym obszarze, jak również mogą być związane z relacją z drugim człowiekiem – ma to miejsce na przykład w terapii par.

Kategoria zdrowia jest obecna w pracy psychoterapeutycznej na różne sposoby – w oczywisty sposób wyznacza kierunek i cel psychoterapii, ale pozostaje przysłonięta pośród innych teorii, badań oraz tradycji. Wywiera wpływ na praktykę psychoterapeutyczną. Zapraszamy do poszukania i rozpoznania związków zachodzących pomiędzy kategorią zdrowia a praktyką kliniczną w wybranych obszarach.

Cyfrowa przestrzeń błyskawicznie wkracza do gabinetów terapeutów. Wizyty online od czasów pandemii stały się standardem, mimo początkowego sceptycyzmu. Przed nami kolejna cyfrowa rewolucja — tym razem połączy pracę specjalistów z aplikacjami mobilnymi dla pacjentów. Przebadane i certyfikowane aplikacje mogą demokratyzować dostęp do opieki, przyspieszać efekty leczenia, a także zwiększać świadomość profilaktyki. Już dziś w niektórych krajach aplikacje są refundowane w ramach recept.

Pytanie postawione w tytule może u niektórych psychologów budzić zdziwienie. Związek ADHD z zaburzonym neuroprzekaźnictwem mózgu oraz neurozapaleniem jest oczywisty. Warto jednak wiedzieć, że procesy te mogą podlegać wpływowi mikrobioty jelitowej, o czym świadczy szereg badań naukowych przeprowadzonych w ostatnich latach. Jelito, z uwagi na swoje unerwienie i obecność w nim mikrobioty, nazywane jest przez naukowców „drugim mózgiem”.

„Posłuchaj!” to słowo „hak”, które ma skłonić słuchacza do zwrócenia uwagi na mówiącego. Jednak, co w sytuacji, gdy rozmówca, którego nakłaniamy by „posłuchał”, nie reaguje w taki sposób, jakiego byśmy od niego oczekiwali?

Psychoseksuologia to jeden z najnowszych kierunków kształcenia medycznego w Polsce. Jak na razie jest 31 specjalistów, czteroletnie studia skończyła zaledwie garstka osób, obecnie studiuje kilkudziesięciu studentów. 

Kryzys wydaje się nieuniknionym elementem ludzkiego życia (Kubacka-Jasiecka 2010). Krytyczne wydarzenia wymuszają zmiany w dotychczasowym funkcjonowaniu osobistym, rodzinnym, w życiu społecznym, w stosunku do świata i własnej osoby. Wydarzenia te, oceniane negatywnie jako szczególnie trudne doświadczenia, często przekraczają możliwości samodzielnego poradzenia sobie.

Depresja pourazowa, depresja reaktywna, duże zaburzenie depresyjne i zespół stresu pourazowego reprezentują różne zaburzenia kliniczne i nozograficzne pomimo ich podobnego rdzenia objawowego.

Dziecko po trudnych doświadczeniach doświadcza traumy wczesnodziecięcej. Nieprzepracowana przeradza się w wieloaspektowe problemy, z którymi mierzy się potem nastolatek i dorosły. Jednym ze sposobów, by wyjść na prostą, jest praca metodą przedłużonej ekspozycji.

W terapii zorientowanej na traumę technika nawarstwiania pozwala kontrolować proces formowania narracji o traumie w stopniu, który pozwala uniknąć retraumatyzacji osoby w terapii oraz traumatyzacji wtórnej lub zastępczej terapeuty. Stwarza także szansę na rozpoznanie elementów traumy złożonej, w tym urazu moralnego, co wspomaga efektywność procesu terapii.