Badania prowadzone w przeszłości wykazywały, iż mass media – radio, telewizja, film – ale również książki mają znaczący wpływ na to, jak postrzegane są grupy społeczne. Gry komputerowe cechują się jednak większą immersją i aktywnym zaangażowaniem odbiorcy. Przeprowadzone przez Ginę Roussos i Johna Dovidio z Yale University najnowsze w tym obszarze badanie miało na celu ustalenie, jak gry internetowe mogą wpłynąć na nastawienie amerykańskiego społeczeństwa do biednych ludzi.

Jaka jest zależność między systemem przywiązania a systemem strachu? Co określamy jako „traumatyczny rozwój” dzieci i młodzieży i PTSDc? Przybliżamy teorię poliwagalną i teorię multimotywacyjną Liottiego.

Mindfulness – w języku polskim „uważność” – to świadome kierowanie swojej uwagi na to wszystko, czego doświadczamy w danym momencie, czyli w naszej teraźniejszości. Dostrzeganie sygnałów, które wysyła nam ciało, różnorodnych myśli i emocji, które w danym momencie nam towarzyszą, tego, czego doświadczamy poprzez nasze zmysły oraz tego, co dzieje się w relacji z drugim człowiekiem. Przytaczając słowa Jona Kabat-Zinna, jest to dość szczególny, gdyż nieosądzający, rodzaj uwagi skierowanej na chwilę obecną.

Wokół terapii neurofeedback narosło wiele mitów. Kiedy kilkanaście lat temu jak grzyby po deszczu powstawały gabinety, entuzjaści metody określali ją jako cudowną terapię XXI wieku, mającą zrewolucjonizować pracę psychologów.Jak to z mitami bywa, także ten zawiera ziarno prawdy. Terapia neurofeedback jest skuteczną formą pomocy, lecz nie jest lekiem na całe zło, nie zastąpi innych form pomocy psychologicznej. Nie jest też dzieckiem millenium, jej początki sięgają połowy XX wieku.

ISTDP (Intensive Short Term Dynamics Psychotherapy) jest stosunkowo młodym nurtem w psychoterapii. Terapia ISTDP opiera się na założeniach psychoanalitycznych i ściśle wiąże się z wiedzą neurobiologiczną. Sprawdź na jakich fundamentach opiera się terapia ISTDP, co przeżywa pacjent podczas spotkań i zobacz fragment przeprowadzonej sesji.

Lęk i strach są naturalnymi reakcjami naszego organizmu wobec poczucia zagrożenia i realnego niebezpieczeństwa. Granica między „zdrowym lękiem” a zaburzeniem lękowym dotyczy nasilenia lęku, wpływu na codzienne funkcjonowanie oraz cierpienia z nim związanego. Obszarem niebezpieczeństwa w zaburzeniach lękowych mogą być: własne ciało (w napadach paniki), codzienne wydarzenia (lęk uogólniony), inni ludzie (fobia społeczna) czy własne myśli w przebiegu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego.

Lęk i strach są naturalnymi reakcjami naszego organizmu wobec poczucia zagrożenia i realnego niebezpieczeństwa. Granica między „zdrowym lękiem” a zaburzeniem lękowym dotyczy nasilenia lęku, wpływu na codzienne funkcjonowanie oraz cierpienia z nim związanego. Obszarem niebezpieczeństwa w zaburzeniach lękowych mogą być: własne ciało (w napadach paniki), codzienne wydarzenia (lęk uogólniony), inni ludzie (fobia społeczna) czy własne myśli w przebiegu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego.

Praca z klientem według terapii akceptacji i zaangażowania (ACT – acceptance & commiment therapy) – coraz popularniejszego w Polsce nurtu, należącego do tzw. trzeciej fali psychoterapii poznawczo--behawioralnej. Podstawowy konstrukt w ACT to elastyczność psychologiczna – zdolność do zauważania i reagowania na własne myśli, uczucia i inne naturalne reakcje organizmu w taki sposób, który daje okazję podjąć działania zgodne z sensem życia danej osoby. Wskutek tego od tradycyjnych, „drugofalowych” terapii w ujęciu Beckowskim, odróżnia go podejście do dwóch aspektów pracy.

Lęk jest nieodłącznym elementem rozwoju. Pojawia się u nas zarówno w dorosłym życiu, jak i na przestrzeni wczesnodziecięcych lat, gdzie pełni istotną, psychofizjologiczną funkcję. Niestety, zdarza się, że dziecięcy lęk przestaje pełnić swoją adaptacyjną funkcję i staje się centralnym objawem diagnozowanych u dzieci zaburzeń. Jest jednym z najczęściej występujących zaburzeń wieku dziecięcego.

Gdy dziecko się boi – zwraca to uwagę, budzi to rekacje dorosłych. Żaden rodzic nie chce, aby jego dziecko się bało, chce je uspokoić, oddalić lęk. W wielu sytuacjach to wystarcza. Lęk, który przeżywa dziecko, może mieć charakter rozwojowy, wtedy obecność, uwaga, ciepło rodzica są adekwatnym antidotum. Czasem jednak tak się nie dzieje, żadne interwncje rodziców nie działają. Wtedy lęk dziecka może obudzić w dorosłych wiele ich „uśpionych” lęków. Sytuacja ta wymusza konieczność interwencji z zewnątrz, rodzice, chcąc pomóc dziecku – kierują swe kroki do specjalisty. Paradoksalnie więc – nie bójmy się lęku u dzieci, może on być sprzymierzeńcem i przyjacielem – gdy go oswoimy.

W świecie, w którym najbardziej pożądaną cechą jest zdolność do elastycznej adaptacji, współczesny człowiek dąży do zmian. Zmian, które mają mu zagwarantować doświadczanie swojego życia jako bardziej wartościowego czy satysfakcjonującego. Popularna strefa komfortu niejednokrotnie i dość mylnie utożsamiana jest ze wszystkim, co jest oswojone, zautomatyzowane, wyuczone i przychodzi nam z łatwością.  Nie ma znaczenia, jaka jest wartość tej cechy czy umiejętności, większość tego, co nie wymaga wysiłku i jest już w posiadaniu, traci na cenie.