W ostatnich latach obserwujemy wyraźny wzrost zainteresowania pacjentów Terapią Schematów. Może to wynikać z wielu powodów. Jednym z najważniejszych jest sposób, w jaki współczesne media zmieniły dostęp do wiedzy psychologicznej. Propagowanie różnych nurtów psychoterapeutycznych w mediach społecznościowych, rosnąca liczba webinarów, podcastów i szkoleń online – często tworzonych przez doświadczonych terapeutów – sprawiły, że pacjenci mają dużo większą świadomość metod stosowanych w psychoterapii. Coraz częściej wiedzą, jakiego rodzaju pracy oczekują od terapeuty. Sam często słyszę na pierwszych sesjach zdania: „Chciałabym/chciałbym przyjrzeć się swoim schematom”, „Słuchałem/słuchałam podcastu o Terapii Schematów i chcę zadbać o swoje wewnętrzne dziecko”, „Często oglądam rolki o schematach i myślę, że one bardzo mnie opisują”. Takie sformułowania są dowodem na wzrost „popularności” Terapii Schematów, ponieważ jej język i założenia wydają się bardziej przystępne. Oznacza to, że korzystamy z takich metod terapeutycznych, jak: praca z myślami, modyfikacja przekonań, analiza zachowań czy eksperymenty behawioralne, jednocześnie zwracamy uwagę na pracę emocjonalną, relacyjną, doświadczeniową czy pracę z ciałem.
Dział: Otwarty dostęp
Historia leczenia zaburzeń psychicznych w wielu momentach opierała się na filozoficznej koncepcji dualizmu kartezjańskiego, oddzielającego „umysł” od „ciała”, co w praktyce klinicznej skutkowało podziałem na obszar „leczenia słowem” i „leczenia lekiem”. Obecnie, w obliczu rosnącej złożoności problemów pacjentów, z którymi specjaliści spotykają się w gabinetach (w szczególności zaburzeń osobowości, nawracających i lekoopornych zaburzeń nastroju, a także przewlekłych zaburzeń lękowych), potrzeba integracji tych dwóch podejść stała się nie tyle wyborem, ile etyczną i kliniczną koniecznością.
Terapia schematu par (TS-P) wywodzi się z klasycznej terapii schematu. Współcześnie – dzięki pracom Echkarda Roedigera, Bruce Stevensa i Chiara Simeone-DiFrancesco – model ten został zaadaptowany do pracy z parą, przesuwając akcent z funkcjonowania jednostki na interakcję schematów i cykle trybów w parze, które partnerzy aktywują w momentach przeciążenia emocjonalnego.
Zaburzenia lękowe należą do najczęściej diagnozowanych problemów zdrowia psychicznego i mogą znacząco wpływać na funkcjonowanie zawodowe, społeczne oraz rodzinne. W praktyce klinicznej lęk rzadko przyjmuje jednorodną postać, dlatego skuteczna pomoc wymaga rzetelnej diagnostyki i dobrze zaplanowanego procesu terapeutycznego. Psychoterapia nie polega wyłącznie na redukowaniu objawów, ale na zrozumieniu mechanizmów podtrzymujących lęk i ich trwałej modyfikacji. Kluczowe znaczenie ma indywidualne podejście do pacjenta, uwzględniające jego historię, zasoby i aktualny kontekst życia. Właściwie zaplanowana interwencja terapeutyczna zwiększa szanse na długofalową poprawę funkcjonowania. Proces ten opiera się na sprawdzonych modelach teoretycznych oraz dowodach naukowych. Dowiedz się, jak wygląda droga od diagnozy do planowania skutecznej psychoterapii zaburzeń lękowych.
Artykuł Lynne Jacobs ukazał się w British Gestalt Journal Vol. 26, Nr 1
Przełożyła: Anna Hardek
Tłumaczenie artykułu zamieszczamy i udostępniamy dzięki uprzejmości Instytutu Integralnej Psychoterapii Gestalt.
Stres jest naturalną reakcją fizjologiczną organizmu, uruchamiającą mechanizmy przystosowawcze do trudnych sytuacji. Problem pojawia się wówczas, gdy stres staje się przewlekły. Wówczas układ nerwowy, hormonalny i immunologiczny działają w stanie ciągłego pobudzenia, a jego skutki zaczynają być widoczne również na skórze. Wysokie stężenie kortyzolu i adrenaliny prowadzi do zaburzenia mikrokrążenia, zmniejszenia ilości tlenu w tkankach oraz spowolnienia procesów regeneracyjnych. Skóra traci blask, staje się sucha lub nadmiernie przetłuszczona, a jej odporność na czynniki zewnętrzne znacząco spada.
W świecie, w którym algorytmy potrafią przewidzieć zachowania konsumentów, coraz trudniej przewidzieć emocje człowieka. Technologia przyspiesza, ale to empatia staje się brakującym ogniwem postępu. Jeszcze niedawno mówiono o „umiejętnościach miękkich” z lekkim lekceważeniem. Dziś to właśnie one decydują o tym, czy zespół potrafi współpracować, a lider – słuchać. W epoce automatyzacji uczymy się na nowo tego, co najstarsze: rozumienia drugiego człowieka.
Zakres pracy psychologa nie ogranicza się do leczenia rozmaitych zaburzeń pacjentów. Doświadczeni specjaliści dysponują narzędziami, które mogą pomóc w lepszym radzeniu sobie z codziennymi wyzwaniami. Kiedy warto umówić się na konsultację? Przekonaj się, co warto wiedzieć na ten temat.
Matura z języka polskiego to jeden z najważniejszych egzaminów w życiu każdego ucznia. Jako że jest to przedmiot obowiązkowy, wynik egzaminu może przesądzać o zdanej maturze. Może zależeć od niego także możliwość dostania się na wymarzone studia. Wielu maturzystów decyduje się na dodatkowe przygotowania w formie kursu maturalnego z polskiego. Jest to rozwiązanie, które cieszy się coraz większą popularnością – zarówno w wersji stacjonarnej, jak i online. Jak wygląda taki kurs i czego można się spodziewać w programie?
Strach przed wodą to częste zjawisko u najmłodszych. Może pojawić się podczas kąpieli w wannie albo w czasie pierwszego wyjścia na basen. Twoim zadaniem jako rodzica jest pomóc dziecku oswoić się z tym środowiskiem i zbudować poczucie bezpieczeństwa krok po kroku. Jak się za to zabrać?
W niniejszym artykule przedstawiono różnicowanie narcystycznych cech występujących u osobowości histerycznych i histrionicznych od właściwego narcystycznego zaburzenia osobowości. Omówiono charakterystyki histrionicznych i histerycznych zaburzeń osobowości, z uwzględnieniem różnic pomiędzy kobietami i mężczyznami i wskazaniem na narcystyczne aspekty występujące w tych typach. Oraz porównano opisy osobowości histerycznej i histrionicznej z narcystycznym zaburzeniem osobowości. Zaprezentowano również krótkie przykłady kliniczne obrazujące poszczególną problematykę.
Przez wiele lat podejścia psychoanalityczne i psychodynamiczne do leczenia uzależnień od substancji psychoaktywnych były postrzegane jako nieskuteczne. Miały na to wpływ nie tylko ograniczenia w weryfikowalności tych koncepcji, lecz także wczesne poglądy Freuda i stereotypowe postrzeganie psychoanalizy jako metody niedostosowanej do leczenia uzależnień (Khantzian, 2012). Obecnie jednak obserwuje się rosnące zainteresowanie tymi podejściami zarówno w środowisku klinicznym, jak i badawczym – zwłaszcza w kontekście poszukiwań skutecznych form leczenia, które uwzględniałyby złożoność tego zaburzenia psychicznego (Frederickson i in., 2018). Co stoi za tą zmianą? Oprócz zwiększającej się liczby empirycznych potwierdzeń dla skuteczności psychoterapii psychodynamicznych (Leichsenring, 2023; Shedler, 2010), to, co wydaje się mieć niebagatelny wpływ, wynika ze zdecydowanie większej otwartości na rozumienie relacyjnej natury uzależnień od substancji psychoaktywnych. A to z kolei znajduje swoje uzasadnienie w „twardych” dowodach neurobiologicznych.