Pomimo wielu lat badań w dziedzinie psychoterapii i potwierdzenia jej skuteczności wciąż nie jesteśmy w stanie jednoznacznie wyjaśnić, jak i dlaczego większość interwencji terapeutycznych powoduje zmianę. Liczne badania prowadzone w ostatnich dziesięcioleciach wskazują, iż większość podejść psychoterapeutycznych ma w przybliżeniu podobny efekt. Są osoby, które korzystają bardziej z określonej struktury i kierunku podejścia poznawczego, podczas gdy dla innych korzystniejsza jest nieustrukturyzowana analiza oraz nadawanie sensu naszym doświadczeniom, oferowane przez podejścia psychodynamiczne oraz egzystencjalne.

OCD, czyli zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, jest czwartym pod względem częstości występowania zaburzeniem u dzieci i dorosłych. W zakresie epidemiologii występowanie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych w populacji określa się na 2% (Kalra i Swedo, 2009). Należy jednak zwrócić uwagę, że w przypadku występowania w rodzinie zaburzeń o tym charakterze ich częstotliwość wzrasta do 9,2%. Zależność tę potwierdza także poziom prawdopodobieństwa zachorowania na OCD u bliźniąt monozygotycznych (szacowane na około 53–87%).

Zaburzenia odżywiania u dzieci i młodzieży są częstym powodem sięgania po pomoc specjalistów. Jest to grupa przypadłości psychosomatycznych, na które cierpi ok. 70 mln osób na całym świecie (dane The Renfrew Center Foundation for Eating Disorders).

Młode osoby często borykają się w swoim życiu z wieloma sytuacjami wywołującymi w nich napięcie, z którymi trudno im sobie poradzić w adekwatny sposób. Dzieje się tak z różnych powodów – czasami dlatego, że w ich systemie rodzinnym brakuje odpowiednich wzorców moderujących pewne zachowania, z powodu niewłaściwych postaw innych ludzi skierowanych w stronę młodej osoby (np. różne formy przemocy), czasem jest to powiązane ze współwystępującymi zaburzeniami, takimi jak chociażby depresja, lęk czy zaburzenia stresu pourazowego.

Porozumienie bez Przemocy, inaczej NVC (od: Nonviolent Communication) Marshalla Rosenberga (1934–2015) to mieszanka pewnego sposobu posługiwania się językiem oraz podejścia do życia, świata, innych i siebie.

Ostatnie miesiące zmusiły nas, by codzienne życie przenieść do świata wirtualnego. Internetowa komunikacja okazała się podstawową formą kontynuowania relacji prywatnych i zawodowych. Nie ruszając się z domu, mogliśmy prowadzić rozmowę z fachowcem na każdy temat, wypić lampkę wina ze znajomymi, obejrzeć spektakl teatralny, odbyć sesję psychoterapii i poradzić się lekarza w kwestii zdrowia – wszystko w zasięgu ręki – w odległości monitora.

Seksualność człowieka jest zjawiskiem złożonym, obejmującym interakcje w zakresie płci biologicznej, podstawowej świadomości płci i ról płciowych danej osoby. Pomyślne przechodzenie przez normalne etapy rozwoju seksualnego dzieci i młodzieży jest istotne, ponieważ umożliwia optymalne osiągnięęcie satysfakcjonującego życia w dorosłości.

Właściwości seksualne osoby ludzkiej formują się wraz z nią od początku życia, łatwo podlegają zranieniom i są uwikłane nierozdzielnie w wiele problemów osobistych, zwłaszcza tych najbardziej intymnych.

Badania nad seksualnością są prowadzone interdyscyplinarnie, ale nadal dla naukowców określenie norm zachowań seksualnych jest zadaniem trudnym, a nawet niemożliwym.

Seks w związkach intymnych stanowi zwykle obszar ukrytych obyczajów, upodobań, przekonań, fantazji i praktyk, a gdy pojawia się przemoc w tych relacjach, także i ukrytego cierpienia.

W latach sześćdziesiątych XX w. dokonywały się znaczące przeobrażenia w sferze społecznej. Jeden z istotnych procesów kulturowych dotyczył zmian w charakterze związków seksualnych. Dotąd życie seksualne par, małżeństw podlegało wielu restrykcjom, zakazom, sztywnym normom, na straży których stał przede wszystkim Kościół. Z tego powodu partnerzy rzadko mogli doświadczać seksu swobodnie, z radością czerpiąc z niego poczucie rozkoszy. Jednakże w wyniku zmian społecznych, kulturowych, rewolucji seksualnej partnerzy mogli zacząć cieszyć się seksem w sposób nieskrępowany i spontanicznie.