Lęk u dzieci może przybierać różne oblicza, a także mieć rozmaite źródła. Skuteczna, specjalistyczna pomoc dziecku wymaga więc w pierwszej kolejności trafnej diagnozy.

Im bliżej technologii, tym dalej od natury. Technologia niewątpliwie ułatwia życie, a jednocześnie sprawia, że coraz mniej czasu spędzamy aktywnie na świeżym powietrzu, otoczeni przez przyrodę. Trudniej zachować kontakt nie tylko ze światem zewnętrznym, ale i ze swoim własnym organizmem. Zanieczyszczenie powietrza, zanieczyszczenie światłem, napływ informacji 24/7, nieregularne pory aktywności i przyjmowania posiłków skutecznie utrudniają podążanie za potrzebami wewnętrznymi organizmu.

Zdrada jest sytuacją traumatyczną dla pary, partnera zdradzonego i zdradzającego. Nikt nie jest na nią przygotowany, nikt jej nie planuje. Współczesny świat szczególnie obfituje w możliwości zdradzania partnera. Można zdradzać, nie wychodząc z domu, leżąc obok partnera, nie mając kontaktu fizycznego z „kochankiem(-ką)”. Definicja zdrady również zmieniła się w ostatnich dziesięcioleciach, z czego wynikają dodatkowe trudności w pracy terapeutycznej. Partnerzy różnie rozumieją niewierność, dlatego bardzo ważne jest uporządkowanie przekonań klienta i własnych poglądów terapeuty w temacie zdrady.

Wymyśliliśmy cywilizację, która coraz bardziej oddziela nas od przyrody. Jednocześnie kultura psychologiczna sprzyja ciągłej koncentracji na sobie. To sprawia, że zapominamy o naszych głębokich związkach z całym światem, z innymi istotami pozaludzkimi. A przyrody potrzebujemy przecież, by żyć w pełni. Zatem potrzebą chwili jest włączenie ekologicznego wymiaru do psychoterapii i do pracy w nurcie rozwoju osobistego.

Sensate Focus to technika w terapii seksualnej wprowadzona przez zespół Masters i Johnson na początku lat 70. XX w. Działa poprzez skierowanie skupienia partnerów na ich własne odczucia zmysłowe i szeroko pojętą sensualność, zamiast na zachowaniach seksualnych zorientowanych na cel, na przykład skoncentrowanych na narządach płciowych czy seksie z penetracją.

Przebywając na łonie natury, odczuwamy różne emocje, zauważamy zmienne stany. W zależności od kontekstu, w jakim się znajdujemy, i specyfiki miejsca, które odwiedzamy, nasze relacje z naturą mogą sprawiać, że czujemy się szczęśliwi i radośni, zadowoleni i troskliwi lub przytłoczeni i pełni podziwu. Możemy też odczuwać dowolną mieszaninę emocji. Jednak czy bierzemy pod uwagę możliwość, że prócz dobrego samopoczucia natura może być ważna dla szerokiego spectrum zachowań w codziennym funkcjonowaniu człowieka?

Stresu nie powinno się rozpatrywać wyłącznie w kategorii biologicznej. Należy go interpretować również jako wzajemną interakcję pomiędzy człowiekiem a jego otoczeniem, szczególnie gdy relacja ta jest oceniana przez niego jako obciążająca lub przekraczająca zasoby, a przez to zagrażająca jego dobrostanowi. Podmiot, zdając sobie z tego sprawę i przeżywając intensywne oraz często przykre emocje, będzie dążył do zmiany sytuacji. Badacze określili aktywność, która jest ukierunkowana na zmianę, mianem „radzenie sobie ze stresem”. Stres w życiu codziennym jest niezmiernie ważnym tematem.

Współczesna nauka stopniowo odkrywa to, co dla niemal wszystkich pierwotnych kultur było oczywistością: poszczególne elementy świata wzajemnie się przenikają i zależą od siebie. Człowiek nie jest tutaj wyjątkiem – jego przeżycie jest ściśle związane ze stanem, w jakim znajduje się środowisko naturalne. Dzisiaj, w dobie kryzysu środowiskowego, potrzebujemy powrotu do tego paradygmatu, gdyż jest on warunkiem zdrowej relacji człowieka ze sobą i z przyrodą. Potrzebujemy psychologii, która widzi człowieka w głębokim połączeniu z naturą.

Agnieszka Gajewska: Joanno, otworzyłaś niedawno bardzo ciekawe miejsce w Bydgoszczy, ale zanim o nim, chciałabym, abyś opowiedziała nam krótko o swojej drodze zawodowej. dr Joanna Lessing-Pernak: Trudno będzie krótko opowiedzieć o mojej drodze zawodowej i o moim życiu. Myślę jednak, że kluczem do tego miejsca, w którym jestem, jest różnorodność tego, czego próbowałam w życiu, różnorodność studiów, które podejmowałam. Zaczęłam od prawa, studiowałam sztuki piękne, a psychologia była dopiero trzecim kierunkiem, który podjęłam, i okazała się tym właściwym. Tak więc droga do psychologii była dla mnie dość kręta. A gdzie jesteś dziś? Po blisko 20 latach w Instytucie Psychologii i w systemie NFZ-owskim nastąpił ogromny zwrot akcji w moim życiu zawodowym, też związany ze zwrotem akcji w życiu osobistym. Wiedziałam już, co funkcjonuje źle, próbowałam to przez wiele lat bezskutecznie naprawiać. Aż doszłam do takiego punktu, w którym stwierdziłam, że trzeba stworzyć alternatywną rzeczywistość. Wtedy postanowiłam, że opracuję swój model pomocy psychologicznej, i tak powstał ośrodek Dom Uważności oraz Szkoła Trenerów Uważności Unity. Opowiesz o nich więcej? Wizja ośrodka klarowała się w trakcie mojej drogi rozwoju osobistego, ale też w trakcie pracy z pacjentami, w związku z moimi doświadczeniami zawodowymi, badawczymi, naukowymi, pracą w instytucie, wykładami dla studentów. Przez kilkanaście lat prowadziłam wykłady z psychoterapii, z psychologii klinicznej i z psychopatologii. Wykładałam różne nurty. W związku z tym nie szłam tradycyjną ścieżką szkolenia psychoterapeutów. Po studiach decydujemy się często na obranie jednego kierunku, a ja szkoliłam się cały czas w różnych nurtach i różnych podejściach. W swojej pracy z pacjentami zaczęłam korzystać z tego potencjału i nie pozostawałam też wierna jednej ścieżce. Sprawiło to, że zaczęłam integrować, łączyć nurty w naturalny sposób. W swojej pracy zawodowej koncentruję się też na pracy z ciałem. To, co się dzieje najważniejszego w pracy w regulacji emocji czy w radzeniu sobie ze stresem, odbywa się w ciele. Praca z ciałem, również w ruchu, jest fundamentem naszego myślenia o pomocy psychologicznej. Głównym narzędziem pracy z ciałem jest joga, praca z oddechem, praca z ruchem, uważny ruch. Wisienką na torcie tego miejsca jest fakt, że postanowiłaś pokazać innym profesjonalistom to, co robisz. Koncepcja UNITI jest połączeniem, akronimem określającym kierunki, które chciałabym zawrzeć w moim szkoleniu. Zrodziła się z mojej potrzeby kształcenia, rozwoju oraz skrojenia szkolenia psychoterapeutycznego na miarę moich własnych potrzeb i potrzeb moich ówczesnych studentów. Ciekawiły nas nowe rzeczy, które dzieją się w psychoterapii. Zaczęliśmy zapraszać wykładowców, szkoleniowców o różnych podejściach – wywodzących się z odmiennych nurtów, którzy w obszarze jednego szkolenia psychoterapeutycznego są w Polsce niedostępni. Taka jest geneza i to kontynuuję. Łączę nurty, które uważam za najpotrzebniejsze, najskuteczniejsze w szkoleniu psychoterapeutów, z których sama korzystam. Takie są założenia programu UNITI. Gdybyś miała przekazać jakąś myśl młodemu pokoleniu psychologów, psychoterapeutów, osobom, które są na początku drogi, co byś im powiedziała? Myślę, że najistotniejszą rzeczą jest to, aby korzystać z zasobów całego swojego umysłu. To, co przynosi nam życie, to często propozycje czy szanse rozwoju osobistego, które ze względu na pewne koncepcje, które mamy w głowie, jesteśmy gotowi pominąć, bo są nieracjonalne czy niewpisujące się w pewien założony model kształcenia. Uważam jednak, że im jesteśmy bliżej siebie, tym potrafimy więcej z siebie dać i do tego serdecznie zachęcam. Piękne! Bardzo dziękuję za rozmowę. Po więcej inspirujących rozmów zapraszamy na stronę https://mindness.pl/ dr Joanna Lessing-Pernak – Psycholog z kilkunastoletnim doświadczeniem klinicznym, doktor psychologii, superwizor psychologii klinicznej dziecka, laureatka Medalu Komisji Edukacji Narodowej i Szeryf Praw Dziecka UNICEF. Zajmuje się pomocą psychologiczną dla dzieci, młodzieży i dorosłych kobiet i mężczyzn. Pomaga rodzinom i parom w przezwyciężaniu trudności, a także specjalistom i zespołom pedagogicznym i terapeutycznym w ramach superwizji klinicznych.

Umysł człowieka bywa rozregulowaną, chaotyczną mieszaniną różnych motywów i emocji. Trenując go, poprzez świadome i mądre podejmowanie decyzji w kierunku kultywowania odpowiednich motywów i emocji możemy zmienić nasze automatyczne strategie reagowania. Kształtując umiejętności dbania o współczujące Ja, możemy poprawić swój dobrostan oraz sposób odnoszenia się do siebie i innych ludzi.

DNA – kwas dezoksyrybonukleinowy jest podstawowym budulcem naszego ciała. Jest też odpowiedzialny za różnorodność, selekcję i dziedziczenie określonych cech. Dzięki temu nasz gatunek posiada umiejętności dostosowania się do warunków środowiskowych, co jest kluczowym elementem tego, co nazywamy ewolucją.