Pończocha kompresyjna to wyrób medyczny, który wywiera stopniowany ucisk na nogę – największy przy kostce i mniejszy ku górze – aby wspierać odpływ krwi żylnej. Warto ją stosować przede wszystkim przy żylakach, obrzękach, przewlekłej niewydolności żylnej, po zabiegach na żyłach, w ciąży, podczas długich podróży oraz przy pracy stojącej lub siedzącej. Jeśli masz uczucie ciężkich nóg, widoczne żyły albo opuchliznę po całym dniu, możesz zastanawiać się, czy wybrać pończochy uciskowe, podkolanówki czy rajstopy.  Przeczytaj, kiedy pończocha kompresyjna może być pomocna, jak dobrać klasę ucisku i rozmiar oraz kiedy koniecznie skonsultować wybór ze specjalistą.

Celiakia to przewlekła choroba autoimmunologiczna wymagająca wyeliminowania glutenu z codziennej diety. Choć z pozoru może wydawać się, że wystarczy unikać pieczywa czy makaronów, rzeczywistość osób z celiakią jest nieco bardziej skomplikowana. Gluten może znajdować się w wielu produktach spożywczych, lekach czy suplementach diety, a nawet śladowe jego ilości mogą prowadzić do uszkodzenia błony śluzowej jelita cienkiego. To sprawia, że codzienne funkcjonowanie wymaga dużej świadomości, ostrożności i systematyczności.

Czy kolejne szkolenie rzeczywiście zmieni moją codzienną pracę? Jak rozwijać kompetencje, które zostaną ze mną na dłużej? Jak prowadzić konsultacje z większym spokojem, kiedy po drugiej stronie jest osoba, która chce zmiany, ale jeszcze nie potrafi zrobić pierwszego kroku? To pytania, które pojawiają się zarówno na początku pracy zawodowej, jak i po latach praktyki. Jedni szukają uporządkowania pierwszych spotkań z klientami, inni chcą wzbogacić swój warsztat o podejście, które dobrze współpracuje z metodami, z których już korzystają. Jedną z kompetencji, po którą coraz częściej sięgają specjaliści pracujący z ludźmi, jest Dialog Motywujący. To podejście oparte na badaniach naukowych i praktyce klinicznej, wykorzystywane przez psychologów, psychoterapeutów, lekarzy, specjalistów leczenia uzależnień, pracowników socjalnych i osoby pracujące w edukacji. Pomaga prowadzić rozmowy z większą swobodą, lepiej rozumieć proces zmiany i odnajdywać się w sytuacjach, w których klient lub pacjent doświadcza ambiwalencji: chce coś zmienić, ale jednocześnie ma ważne powody, żeby pozostać w tym samym miejscu. Jesienią w Krakowie Care Makers uruchamiają Studium Dialogu Motywującego pod kierownictwem merytorycznym Cezarego Barańskiego — psychologa, psychoterapeuty CBT i Terapii Motywującej oraz superwizora Dialogu Motywującego. Program został zaplanowany jako ośmiomiesięczny proces rozwoju kompetencji, a nie cykl pojedynczych szkoleń. Obejmuje osiem weekendowych zjazdów, pracę warsztatową, analizę rzeczywistych przypadków oraz regularną superwizję, dzięki której uczestnicy mogą od początku omawiać własne doświadczenia i rozwijać umiejętności pod okiem doświadczonych praktyków. To właśnie superwizja jest jednym z najmocniejszych elementów programu. Pozwala nie tylko zdobywać wiedzę, ale przede wszystkim stopniowo budować pewność w prowadzeniu rozmów z klientami. Studium obejmuje liczbę godzin szkoleniowych i superwizyjnych potrzebnych do ubiegania się o certyfikację Praktyka Dialogu Motywującego, a w przypadku osób posiadających już certyfikat psychoterapeuty w innym nurcie — także o certyfikację Terapeuty Dialogu Motywującego. Dla osób, które są na początku swojej drogi zawodowej, może być wartościowym uzupełnieniem zdobywanego wykształcenia i okazją do rozwijania kompetencji pod okiem doświadczonych specjalistów. Dla tych, którzy pracują z klientami od lat — szansą na wzbogacenie własnego warsztatu o podejście, które dobrze współpracuje z różnymi nurtami psychoterapii i innymi formami pracy pomocowej. Są szkolenia, po których wychodzi się z notatkami. Są też takie, po których po prostu łatwiej usiąść naprzeciwko kolejnego klienta. Studium Dialogu Motywującego zostało pomyślane właśnie jako taki program. Kraków listopad 2026 – czerwiec 2027 8 weekendowych zjazdów Zapisy trwają do końca lipca zczegóły programu i rekrutacji: caremakers.pl/studium-dialogu-motywujacego

Spór o to, która szkoła psychoterapii „wygrywa”, w dużej mierze stracił dawną ostrość. Wyścig się zakończył z „werdyktem ptaka Dodo” z Alicji w Krainie Czarów – wszyscy wygrali i wszyscy muszą dostać nagrody. Różne uznane podejścia terapeutyczne często osiągają zbliżone wyniki, a znaczną część efektu terapii tłumaczą czynniki wspólne, takie jak relacja terapeutyczna, oczekiwania pacjenta, wiarygodny model rozumienia problemu oraz osoba terapeuty (Luborsky i wsp., 1975; Wampold, 2015; Norcross i Lambert, 2018). Nie znaczy to, że technika nie ma znaczenia. Znaczy raczej, że sama nazwa podejścia mówi zbyt mało o tym, co dzieje się w konkretnej sesji.

Współczesna psychiatria coraz wyraźniej odchodzi od sztywnego, kategorialnego ujmowania psychopatologii, w którym pacjent albo „ma” dane zaburzenie, albo go „nie ma”. Coraz większe znaczenie zyskuje myślenie wymiarowe, opisujące funkcjonowanie psychiczne na kontinuum nasilenia objawów, cech i poziomu organizacji psychicznej, a nie wyłącznie w postaci zamkniętych jednostek diagnostycznych.

Psychoterapia grupowa bywa kojarzona przede wszystkim z rozmową, wsparciem i doświadczeniem wspólnoty. Obserwując prace Keesa Cornelissena, zobaczyłam, że w ujęciu ISTDP grupa może stać się miejscem, w którym lęk, projekcje i mechanizmy obronne pacjenta ujawniają się w żywym kontakcie z innymi i są na bieżąco przepracowywane. Zaobserwowałam, że proces grupowy może mieć intensywność, ale także głębię zdolną uruchamiać realną zmianę. Dzięki obecności grupy pacjent nie tylko opowiada o swoich wzorcach relacyjnych, ale zaczyna rozpoznawać je i zmieniać w działaniu. I wówczas poczułam, że w taki sposób chcę pracować z grupami.

RAEC, czyli Resistance Against Emotional Closeness, określany również przez Josette ten Have-de Labije i Roberta Neborsky’ego jako system obron na „drzwiach frontowych” pacjenta, można rozumieć jako rodzaj niewidzialnego muru, który pojawia się między pacjentem a terapeutą. Pacjent może mówić, odpowiadać na pytania, opisywać wydarzenia, a nawet sprawiać wrażenie współpracującego, ale jednocześnie nie dopuszczać terapeuty do głębszych myśli, uczuć, pragnień i konfliktów.

W trzecim artykule tej serii odpowiadamy na pytanie, czy ISTDP może wzbogacić klasyczną diagnozę oraz w jaki sposób pracować w trakcie wywiadu wstępnego, aby rozwiązać to, czego nie udało się zdiagnozować i zmienić w trakcie niemal 10 lat poprzednich terapii. Wyjaśniamy też, dlaczego w ogóle jest to możliwe. Od momentu wejścia pacjentki do gabinetu zwracamy szczególną uwagę na rzeczywistą relację z terapeutą i analizujemy naszą interakcję z chwili na chwilę przy towarzyszeniu i wsparciu „oka” kamery.

W pierwszej części artykułu przedstawiliśmy charakterystykę ISTDP, jej genezę, oba trójkąty Davida Malana, postawę terapeuty i krajobraz instytucjonalny metody w Polsce i na świecie. W bieżącej, drugiej części, zaglądamy do gabinetu terapeuty i prezentujemy techniki pracy ISTDP oraz w jaki sposób układają się one w jeden spójny proces, czyli w Centralną Sekwencję Dynamiczną (CSD), począwszy od pierwszego pytania zadanego pacjentowi aż do przełamania uczuć i odblokowania nieświadomości.

Pacjentka z dziesięcioletnim „stażem terapeutycznym” podczas pierwszej sesji mówi: „Wiem już wszystko o swoim dzieciństwie. Umiem nazwać każdy mechanizm, który we mnie działa. A wciąż nie potrafię reagować inaczej niż zazwyczaj”. Co zrobić, gdy wiedza o sobie nie przekłada się na zmianę funkcjonowania?

Wtorek, dziewiąta rano. Pierwszy pacjent dzwoni dwadzieścia minut po umówionym terminie i mówi, że "zapisał sobie, że to czwartek". Drugi nie odpisał na potwierdzenie wysłane wczoraj wieczorem i nie wiadomo, czy się pojawi. Trzeci próbuje od dwóch dni dodzwonić się, żeby przesunąć wizytę, a Twój telefon dzwoni akurat wtedy, gdy prowadzisz sesję.

Wiele osób zauważa, że w podobnych sytuacjach reaguje zawsze tak samo – nadmiernym lękiem, poczuciem odrzucenia albo przekonaniem, że muszą być idealni, by zasłużyć na akceptację. Za takimi wzorcami często stoją tzw. schematy poznawcze, czyli utrwalone przekonania o sobie, innych i świecie, kształtujące się już w dzieciństwie. Terapia schematów to podejście stworzone przez Jeffreya Younga, łączące elementy terapii poznawczo-behawioralnej, psychodynamicznej i Gestalt, które pomaga zrozumieć i zmienić takie wzorce myślenia i odczuwania.