Już dawno temu odkryto siłę grup w szeroko rozumianej pomocy psychologicznej. Osoba nieprzeszkolona w tym zakresie mogłaby sądzić, że zarówno terapia grupowa, jak i superwizja grupowa to „uboższe” odmiany pracy w porównaniu do terapii indywidualnej. Takie myślenie najczęściej idzie w parze z wyobrażeniem, że terapia lub superwizja grupowa to nic innego jak praca z pojedynczą osobą w obecności biernie oczekujących lub gorzej – aktywnie oceniających pozostałych uczestników. Takie myślenie i sposób pracy terapeuty czy superwizora pracującego z grupami byłoby oczywistym zaprzepaszczeniem potężnego akceleratora zmiany i rozwoju, jakim są zasoby uczestników grupy, oraz zjawisk, które dzieją się w tzw. małych grupach społecznych (Bernard, 1999).

Dieta ketogeniczna jest specyficzną dietą wysokotłuszczową, która opiera się na zdrowych tłuszczach. Absolutnie nie chodzi w niej o objadanie się golonką. Pozwala skutecznie schudnąć, a w niektórych przypadkach poprawić nawet stan zdrowia. W naszym artykule znajdziesz najważniejsze fakty na jej temat.

W dzisiejszych czasach, gdzie tempo życia jest szybkie, a zarządzanie czasem staje się kluczowym elementem efektywności zawodowej, psychologowie również potrzebują nowoczesnych rozwiązań. Jednym z nich jest system rezerwacji Calendesk, który oferuje nie tylko wygodę, ale także wiele korzyści dla specjalistów w dziedzinie psychologii.

Już od samego początku zdać trzeba sobie sprawę, że alkoholizm to poważna, przewlekła choroba! Choroba, która doprowadzić może nie tylko uzależnionego do przedwczesnego zgonu, ale stanowić także może także niebezpieczeństwo życia i śmierci dla innych osób!

Wystąpienia publiczne, choć dla niektórych stanowią naturalną część życia zawodowego, dla większości osób są wyzwaniem pełnym lęku i niepewności. Dlaczego więc tak wiele osób odczuwa strach przed wystąpieniem publicznym, a co więcej, jak pokonać ten lęk? Poznaj skuteczne strategie, które pomogą przezwyciężyć obawy i zbudować pewność siebie na scenie.

Gdyby planując kalendarz zadań na każdy kolejny tydzień, najpierw wpisywać te dające nam wytchnienie, a dopiero potem te związane z pracą zawodową i domowymi obowiązkami? Albo gdybyśmy, udając się na zasłużony wypoczynek, nie sprawdzali, czy wystarczająco zapracowaliśmy na niego, a na odwrót – potrafili zapytać siebie, czy jesteśmy wystarczająco wypoczęci, by efektywnie pracować? Na nieumiejętność budowania codziennego dobrostanu nakłada się jeszcze społeczne oczekiwanie osiągnięć, skuteczności, nieustannej gotowości do pomocy i niezachwianych kompetencji. Mamy telefony, więc powinniśmy być zawsze dostępni, mamy idee, w które wierzymy, więc możemy pracować ponad siły i dostępny czas, i wreszcie – niesiemy pomoc humanitarną z osobami doświadczającymi kryzysów, więc powinniśmy pracować bez wynagrodzenia. Wokół wykonywania pracy w organizacjach, instytucjach pomocowych pracujących z osobami doświadczającymi przestępstw czy wspierających ludzi/zwierzęta/środowisko w kryzysie humanitarnym, narosło wiele mitów i przekonań. Ich konsekwencją coraz częściej jest wypalenie aktywistyczne, zawodowe, emocjonalne i odejście mądrych, doświadczonych pracowników i pracownic.

Kulturowo i globalnie doświadczenie macierzyństwa kojarzy się jako jeden z najwspanialszych i najcudowniejszych momentów w życiu każdej kobiety. Dominuje przekonanie, że ta rola życiowa jest konieczna, by kobieta mogła czuć się spełniona. Ciąża, poród i wychowanie dziecka w różnych kręgach są uznawane jako podstawowe zadania każdej kobiety. Wokół macierzyństwa krąży wiele stereotypów, nakazów, zakazów, marzeń, presji, emocji, ale też wymagań. Warto już na początek zwrócić uwagę, iż każda osoba może macierzyństwo rozumieć, odbierać i przeżywać w indywidualny sposób, nie zawsze musi to być najszczęśliwszy moment w jej życiu. Może być jednocześnie najszczęśliwszy, a zarazem najtrudniejszy i najbardziej wymagający. Młode mamy mogą czuć się osamotnione i niezrozumiane przez najbliższe otoczenie, a szczególnie gdy czują się rozczarowane czy przytłoczone nową rolą. Poczucie straty dawnego życia czy frustracje związane ze zmianami są powszechnymi zjawiskami, jednak trudno o tym mówić otwarcie.

Zaburzenia osobowości są jednymi z najczęściej występujących zaburzeń psychicznych. Szacuje się, iż na przestrzeni całego życia około 10−13% populacji ogólnej spełnia kryteria co najmniej jednego z zaburzeń osobowości (Weissman, 1993).

Prokrastynacja, czyli odwlekanie działania, jest jednym z najczęstszych problemów z samoregulacją. Chroniczną prokrastynację można zdiagnozować u 15–20% osób w populacji ogólnej, jednakże w przypadku uczniów i studentów, w zależności od badań, mówimy o 50–70% i więcej populacji (Rozental i Carlbring, 2014). W badaniach przeprowadzonych na próbie 1300 amerykańskich licealistów i studentów studiów licencjackich, 45% z nich ma świadomość, że prokrastynacja bardzo często negatywnie wpływa na ich oceny szkolne. Z tych samych badań wiadomo, że młodzi najczęściej, gdy odwlekają naukę i zadane przez nauczycieli prace, oglądają telewizję i filmy (61%), korzystają z mediów społecznościowych (58%), piszą SMS-y lub rozmawiają przez telefon (36%), grają w gry (28%) (Klein, 2014).

Mentalizacja to umiejętność zwracania uwagi na stany umysłu innych i na własne stany mentalne. Mentalizacją określa się także zdolność do myślenia o myśleniu, do refleksji nad źródłem myśli i emocji, do antycypowania skutków własnych decyzji i słów, wreszcie do rozumienia wpływu własnych zachowań na uczucia innych. Umysł tym sprawniej mentalizuje, im więcej odzwierciedleń potrafi w sobie zbudować, wybierając te, które wpływają korzystnie na regulację emocji i na relacje z innymi (Fonagy i in., 1998). Podstawowe założenie mentalizacji opiera się na tym, że umysł jest zdolny do reprezentacji, potrafi wyobrazić sobie i opisać stany mentalne własne oraz innych, jest w stanie podjąć nad nimi refleksję, niejako przyjrzeć się własnym myślom, emocjom, potrzebom, intencjom czy dążeniom. Osoba, u której zachodzi proces mentalizacji, potrafi spojrzeć na samego siebie od zewnątrz (z perspektywy obserwatora swojego umysłu), a na innych od wewnątrz (wczuwając się w procesy mentalne).

Podobnie jak w innych koncepcjach psychologicznych, osobowość w analizie transakcyjnej (AT) jest względnie stabilnym zestawem cech psychicznych oraz procesów wewnętrznych, które wpływają na zachowanie. Definicja najbardziej charakterystyczna dla tego paradygmatu to system uczuć i myśli przejawiający się w zachowaniach. Osobowość jest nazywana modelem strukturalnym, składającym się z trzech stanów Ja: Rodzica, Dorosłego i Dziecka. Zatem opis każdego z wymienionych stanów Ja zawiera informacje o charakterystycznych dla niego sposobach myślenia, sądach, opiniach, stanach emocjonalnych oraz zachowaniach (Cierpiałkowska, Gawęcka, 2005).

Alkohol i konopie indyjskie są jednymi z najpopularniejszych substancji psychoaktywnych w Europie. Jeden na sto dorosłych Europejczyków używa konopi indyjskich codziennie (Aleksandrowicz, 2013: 5). Środki psychoaktywne zawarte w konopiach zalicza się do grupy kannabinoidów, a najistotniejszym z perspektywy badania zjawiska narkomanii jest tetrahydrokannabinol (THC). Δ9-tetrahydrokannabinol jest głównym składnikiem aktywnym marihuany (Fletchera i wsp., 1996: 1051–1057). W krajach rozwiniętych konopie są najpowszechniej nadużywaną nielegalną substancją.