Socjoterapia to metoda terapeutyczna, która pomaga dzieciom i młodzieży rozwijać umiejętności społeczne, radzić sobie z emocjami i budować pewność siebie. Jest to skuteczna forma wsparcia dla osób, które przejawiają trudności psychospołeczne. Czym dokładnie jest socjoterapia i kto może z niej skorzystać? Odpowiedzi znajdziesz poniżej.

Zapraszamy do obejrzenia retransmisji webinaru pt. Helicobacter pylori – co warto wiedzieć? Podczas spotkania eksperci omówili kluczowe zagadnienia dotyczące tej bakterii, w tym epidemiologię, diagnostykę, leczenie oraz rolę probiotyków i diety w terapii. Webinar Helicobacter pylori Prof. dr hab. n. med. Wojciech M. Marlicz, konsultant w dziedzinie gastroenterologii, oraz prof. dr hab. n. med. Ewa Stachowska, specjalistka biologii medycznej i nauk o żywieniu, przedstawili uczestnikom najnowsze informacje na temat zakażenia H. pylori. W trakcie spotkania poruszone zostały takie tematy jak: Epidemiologia, diagnostyka, leczenie zakażenia. Kto jest narażony na konsekwencje zakażenia? Probiotyki i dieta – antidotum czy wsparcie? Europejski Rejestr H. pylori. Pomimo zmniejszającej się częstości zakażenia H. pylori w ostatnim okresie, infekcja tą bakterią nadal dotyczy ok. 44% ludzi na świecie i 66% osób w Polsce. Ponieważ stwierdzenie infekcji H. pylori u osoby dorosłej jest wskazaniem do leczenia, kluczowe znaczenie ma ustalenie prawidłowych wskazań do testowania w kierunku zakażenia. To świetna okazja, aby dowiedzieć się więcej o tej bakterii, zarówno dla lekarzy, którzy chcą pogłębić swoją wiedzę na temat postępowania w przypadku zakażenia H. pylori, jak i dla pacjentów, którzy interesują się tematem medycznym, diagnostyką oraz leczeniem zakażenia. Zapraszamy do obejrzenia retransmisji i zapoznania się z wartościową wiedzą, którą eksperci podzielili się podczas tego wydarzenia. Organizator webinaru Organizatorem webinaru jest czasopismo Gastroenterologia. Gastroenterologia to kwartalne, specjalistyczne czasopismo medyczne poświęcone nowoczesnej diagnostyce i terapii schorzeń przewodu pokarmowego. Stanowi ono źródło rzetelnej wiedzy dla gastroenterologów i lekarzy rodzinnych, umożliwiając dostęp do najnowszych badań oraz praktycznych wskazówek, które pomagają w codziennej pracy klinicznej. Pod redakcją prof. dr hab. n. med. Piotra Edera, czasopismo dostarcza informacji o innowacyjnych metodach leczenia, zaktualizowanych wytycznych oraz nowych narzędziach medycznych, co czyni je wartościowym wsparciem w skuteczniejszej opiece nad pacjentami.

Stres towarzyszy nam na co dzień – to nieodłączny element życia zawodowego i rodzinnego. Czy życie bez stresu jest w ogóle możliwe? A może da się go jakoś zaakceptować i walczyć z jego negatywnymi skutkami? Sprawdź naszą analizę i wskazówki!

Podejście Somatic Experiencing zostało stworzone przez Petera Levine'a i jest wynikiem 40 lat badań nad fizjologią traumy i chronicznego stresu, praktyki klinicznej oraz obserwacji dzikich zwierząt żyjących na wolności.

Leczenie osób z zaburzeniami ze spektrum schizofrenii zazwyczaj koncentruje się na łagodzeniu objawów za pomocą farmakoterapii oraz psychoterapii. Mimo to taka strategia często okazuje się niewystarczająca, co skłania naukowców i terapeutów do poszukiwania alternatywnych metod. Wśród nich coraz większe zainteresowanie budzą podejścia bazujące na akceptacji objawów i technikach medytacyjnych, zwłaszcza uważności (mindfulness).

Przekonanie, że bycie dobrym psychologiem, terapeutą lub inną osobą świadczącą pomoc ludziom wymaga całkowitego zaangażowania i poświęcenia uwagi pacjentowi, również poza czasem pracy, to prosta droga do wypalenia i zmęczenia współczuciem. Zbyt częste i intensywne powracanie myślami do historii pacjentów poza gabinetem, analizowanie ich, przeżywanie czy też nawet utożsamianie się z nimi może powodować pogorszenie samopoczucia, zwiększyć stres, problemy ze snem i pozbawić radości i sensu z wykonywanej pracy.

Terapia akceptacji i zaangażowania (ang. Acceptance and Commitment Therapy) jest opartą na dowodach naukowych terapią, której podstawą jest funkcjonalny kontekstualizm i teoria ram relacyjnych. Jest jednym z podejść tzw. trzeciej fali terapii poznawczo-behawioralnych, traktując zasady behawioralne jako fundament i rozszerzając je o nowe aspekty, m.in.: znaczenie, emocje, jaźń, duchowość czy wartości (Hayes, [w:] Eifert).

Rozważając zagadnienie obecności czy przenikania się mindfulness w psychoterapiach analitycznych i psychodynamicznych, warto zwrócić uwagę na dwie ścieżki praktyczne. Istnieje mianowicie grupa psychoterapeutów, którzy inkorporują techniki mindfulness i koncepcje zakorzenione w filozofii Wschodu do pracy w trakcie prowadzenia sesji z pacjentem – ta grupa praktyków reprezentuje raczej podejście integracyjne w psychoterapii. Jest i druga grupa, niewprowadzająca bezpośrednio technik bazujących na mindfulness (np. ćwiczenia oddechowe, relaksacja, medytacja) w swój repertuar oddziaływań terapeutycznych, ale rozumiejąca i doceniająca paralelność procesów skoncentrowanych na analizie relacji terapeutycznej i procesów uważności jako procesów natury psychologicznej i neuropsychicznej. O mindfulness w odniesieniu do praktyki psychoterapii psychodynamicznej można myśleć także z perspektywy ćwiczenia uważności przez terapeutów, jak i ćwiczenia uważności przez pacjentów jako aktywności powiązanej ze wzmacnianiem pewnych psychologicznych umiejętności sprzyjających procesowi terapeutycznemu.

Uważność (mindfullness) jako droga do poprawy dobrostanu psychofizycznego została wprowadzona do psychoterapii i medycyny przez Jona Kabat-Zinna pod koniec lat 70. XX w. Tradycja łagodzenia ludzkiego cierpienia i rozwijania współczucia liczy ponad 2500 lat i wywodzi się ze wschodnich praktyk medytacyjnych (Thera, 1962). W porównaniu z nią psychoanaliza jako sposób poznawania, wyjaśniania i leczenia psychiki człowieka jest zjawiskiem stosunkowo nowym, powstałym na przełomie XIX i XX w. Mimo odległości czasu i miejsca narodzin obu systemów mają one wiele punktów stycznych i wzajemnie się przenikają. W niniejszym artykule spróbuję je porównać i wykazać, w jaki sposób obie tradycje mogą się uzupełniać.

Depresja to powszechna i wyniszczająca choroba. Skala występowania zaburzeń depresyjnych o różnym nasileniu jest bardzo duża. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) choruje na nią ponad 280 mln ludzi (ok. 3,8% populacji światowej). Na depresję choruje 5% osób dorosłych i 5,7% osób w wieku 60 lat i więcej. Z roku na rok wzrasta też liczba przypadków depresji u dzieci i młodzieży.

Różnorodność form ludzkiego cierpienia sprawia, że w obrębie psychoterapii już od dawna funkcjonuje coś, co umownie możemy nazwać „specjalizacją tematyczną”, tj. nieformalną specjalizacją psychologa czy psychoterapeuty. Tak więc po odbyciu formalnego szkolenia w zakresie diagnozy psychologicznej i/lub psychoterapii lub jeszcze w trakcie tego ostatniego specjalista określa się, że pracuje na przykład „z osobami z zaburzeniami odżywiania”, „z kobietami w spektrum autyzmu” czy „z traumą” albo „z dziećmi”.

Diagnoza psychologiczna to bardzo złożony i wymagający proces, rozpoczynający się zebraniem od pacjenta lub pacjentki wywiadu dotyczącego dotychczasowego funkcjonowania oraz historii rozwoju, a także rozumienia przez osobę badaną istotnych, formacyjnych wydarzeń życiowych. Proces ten kończy się dobraniem przez specjalistę odpowiednich narzędzi do badania pacjenta; mogą to być testy psychologiczne lub pogłębienie wywiadu psychologicznego pozwalającego wykryć u pacjenta charakterystyczne objawy kliniczne.