Pieczenie po goleniu, zaczerwienienie utrzymujące się przez kilka dni, bolesne krostki czy wrastające włoski. Dla wielu osób są to problemy na tyle powszechne, że zaczynają traktować je jako coś normalnego. Tymczasem skóra w okolicach bikini i pach nie reaguje stanem zapalnym bez powodu. To obszary, które każdego dnia są narażone na wyjątkowo duże obciążenia mechaniczne i biologiczne.

Zdarza Ci się budzić rano i już od pierwszych chwil po przebudzeniu myśleć o jedzeniu zamiast o planach na nadchodzący dzień? A może niedługo po zakończeniu obiadu pojawia się kolejna potrzeba sięgnięcia po przekąskę lub coś słodkiego do kawy? Nieustanne analizowanie posiłków, liczenie kalorii w pamięci, planowanie kolejnego menu lub nieustanna walka z natrętnymi myślami o słodyczach potrafią być niezwykle wycieńczające. Wielu ludzi uważa, że obsesyjne myślenie o posiłkach to kwestia słabej woli, lenistwa lub braku samokontroli. Z punktu widzenia psychodietetyki jest to jednak całkowicie błędne założenie. Ciągłe myśli o jedzeniu nie są wadą charakteru, lecz wyraźnym sygnałem alarmowym, który wysyła zarówno ciało, jak i psychika.

Coraz więcej osób zastanawia się, czy jelita mają wpływ na skórę, zwłaszcza że w ostatnich latach przybywa pacjentów cierpiących na różne dermatozy. Mikroorganizmy, które zasiedlają przewód pokarmowy, regulują odporność, stany zapalne i funkcjonowanie naturalnej bariery ochronnej zewnętrznej powłoki ciała. Prawidłowo zbilansowana dieta wspiera mikrobiotę jelitową i pomaga utrzymać piękną cerę.

W biurze nasz mózg nieustannie filtruje rozmowy, powiadomienia i przypadkowe hałasy. To drobne bodźce, które po kilku godzinach potrafią mocno obniżyć koncentrację. Rozwiązaniem może być prosty dźwiękowy nawyk – słuchanie radia, które tworzy spokojne tło i pomaga ograniczyć przebodźcowanie.

Na samopoczucie wpływ ma wiele różnych czynników. To nie tylko zdrowy sen, sprawianie sobie drobnych przyjemności czy przebywanie w towarzystwie ludzi, z którymi dobrze się czujesz. To również zapachy, które Cię otaczają. Co warto o tym wiedzieć?

Jednym z trudniejszych doświadczeń, o których rodzice dzieci w spektrum autyzmu mówią znacznie rzadziej niż o terapii czy diagnozie, jest poczucie emocjonalnej odległości od własnego dziecka. Nie chodzi o brak miłości. Raczej o momenty, w których rodzic ma wrażenie, że bardzo próbuje dotrzeć do dziecka, a mimo to nie potrafi odnaleźć drogi do bliskości, jaką wcześniej sobie wyobrażał.

W kulturze, w której obraz stał się jednym z podstawowych nośników znaczeń, fotografia bywa dla wielu osób bardziej naturalnym językiem niż werbalny opis emocji. W trendach w psychoterapii także obserwujemy rosnące zainteresowanie bardziej doświadczeniowymi sposobami pracy z klientami, opartymi nie tylko na słowie, ale i na wyobraźni, twórczości, cielesności. A Terapia Akceptacji i Zaangażowania (ACT), z jej modelem elastyczności psychologicznej, stanowi szczególnie użyteczną ramę do wprowadzania do gabinetu pracy z metaforą, niedosłownością i obrazem. 

W ACT nie chodzi przede wszystkim o to, by człowiek poczuł się lepiej tu i teraz.  Uważność nie ma zapewniać mu szybkiej ulgi ani przywracać komfortu.  Jej podstawowa funkcja jest inna – ma zwiększać zdolność do kontaktu z doświadczeniem takim, jakie ono jest, oraz poszerzać przestrzeń wyboru tam, gdzie człowiek zwykle działa automatycznie, pod wpływem lęku, napięcia, wstydu czy wewnętrznego przymusu.

Trauma relacyjna często zamyka nas we własnych historiach i emocjach, w których myśli brzmią jak fakty, a uczucia stają się dowodem naszej wadliwości. Im silniej próbujemy kontrolować doświadczenia wewnętrzne, tym bardziej utrwalamy walkę, która podtrzymuje cierpienie. Postawa otwarta w Terapii Akceptacji i Zaangażowania proponuje zmianę kierunku – zamiast redukować treść przeżyć, uczymy się zmieniać relację z nimi. W bezpiecznej, świadomej, otwartej relacji terapeutycznej umożliwiamy skuteczną ekspozycję (teoria uczenia się inhibicyjnego), która prowadzi do odzyskania sprawczości i witalności w życiu. 

Dla wielu psychoterapeutów superwizja pozostaje przede wszystkim przestrzenią omawiania przypadków: szukania trafniejszych interwencji, doprecyzowywania konceptualizacji, czasem także regulowania napięć związanych z pracą kliniczną. W podejściach kontekstualno-behawioralnych punkt ciężkości przesuwa się jednak w inną stronę. Z pytania: „Co zrobić z klientem?” na pytanie: „Jak funkcjonuję jako terapeuta w tym konkretnym kontekście?”. Wygląda to jak niewielkie przesunięcie akcentu, ale w praktyce zmienia kierunek całej pracy.

W artykule przybliżamy, w jaki sposób model ACT można wykorzystać w pracy z osobami, których codzienne życie jest zdominowane przez objawy psychotyczne. Nie jest to kompletny protokół terapeutyczny, naszym celem jest pokazanie, że taka praca jest możliwa oraz zachęcenie do pogłębienia tego tematu. Skupiamy się na najistotniejszych naszym zdaniem aspektach wyróżniających ACTp (terapia akceptacji i zaangażowania w psychozie, Acceptance and Commitment Therapy for psychosis). 

Osoby funkcjonujące na wysokim poziomie wymagań często zgłaszają trudności pozornie wynikające z deficytów umiejętności, takich jak zarządzanie czasem, komunikacja czy nieefektywna praca, choć w praktyce wiele z nich funkcjonuje u progu wypalenia, tracąc kontakt z własnymi potrzebami i poczuciem sensu. Praca z procesami elastyczności psychologicznej pozwala przyjrzeć się funkcji dotychczasowych strategii radzenia sobie i stopniowo kierować energię na działania spójne z wartościami, przywracając satysfakcję.