Słysząc termin psychoza, często, w pierwszej kolejności myślimy o chorobie z kręgu schizofrenii. Psychoza jest jednak szerokim terminem, który nie oznacza konkretnej choroby, a zespół objawów wywołanych przez chorobę (taką jak np. schizofrenia) lub poprzez inne czynniki sprawiające, że jednostka doświadcza trudności w ocenie i w kontakcie z rzeczywistością. Zaburzenia psychotyczne są niezwykle dotkliwe dla pacjenta.

W dzisiejszych czasach depresja jest bardzo często spotykaną chorobą. Z danych WHO (2017) wynika, iż w Polsce na tę chorobę cierpi 5,1% społeczeństwa. Dla porównania w innych krajach europejskich odsetek ten wynosi odpowiednio: Estonia 5,9%, Finlandia 5,6%, Grecja 5,7%, Hiszpania 5,2%, Holandia 4,7%, Islandia 4,1%, Litwa 5,6%, Niemcy 5,2%, Norwegia 4,7%, Portugalia 5,7%, Słowacja 5,1%, Szwajcaria 5%, Ukraina 6,3%, Wielka Brytania 4,5%, Włochy 5,1%. O depresji wiemy coraz więcej, jednakże występuje ona w wielu odmianach, co często rodzi trudności w odróżnieniu jej od innych jednostek chorobowych. Nie dla każdego oczywiste jest, iż depresja może łączyć się także z objawami psychotycznymi. W poniższym tekście postaram się rozjaśnić zagadnienie związane z diagnostyką depresji z objawami psychotycznymi, zwaną także depresją psychotyczną.

Schizofrenia jest zaburzeniem psychicznym, zaliczanym do grupy psychoz, czyli stanów nacechowanych odmiennym odbiorem, zaburzonym postrzeganiem oraz błędnym ocenianiem. Objawia się głównie halucynacjami i omamami, wycofaniem emocjonalnym oraz obniżeniem poziomu funkcji poznawczych. Nazwa „schizofrenia” pochodzi od łac. schizma i phrenos. Słowa te oznaczają rozszczepienie umysłu, przez co schizofrenia mylnie kojarzona jest z podwójną osobowością.

Widząc osoby zażywające narkotyki bądź od nich uzależnione, mamy tendencje do przypisywania przyczyn ich problemów efektom przyjmowania tych substancji psychoaktywnych. Dotyczy to różnych sfer życia. Od kontaktów i relacji z innymi przez problemy finansowe, aż po kwestie zdrowia psychicznego włącznie. O ile w przypadku większości z tych obszarów nie ma wątpliwości co do wspomnianych zależności, o tyle w kwestiach dotyczących zaburzeń psychicznych, warunkowanych przyjmowaniem narkotyków dostępnych jest wiele, często wykluczających się wyników badań. Jest to głównie powiązane ze złożonym charakterem samych zaburzeń, ale także z efektem przyjmowania narkotyków. Tym, co może mieć bezpośredni wpływ na taki stan rzeczy, są np. indywidualne uwarunkowania życia jednostki, przebyte wcześniej choroby i urazy, inicjacja narkotykowa w okresie dojrzewania czy wpływ środowiska. Często jednak nie wiadomo, czy początek psychozy u osób przyjmujących substancje psychoaktywne jest reakcją psychotyczną, która nie wystąpiłaby w przypadku niestosowania narkotyku, czy też stanowi on wcześniejszy początek psychozy, która wystąpiłaby niezależnie.

W niniejszym artykule przedstawiono sposoby stosowane przez wielu obecnych przywódców politycznych w obszarze technik kontroli umysłu, mających na celu manipulowanie przekonaniami i działaniami swoich zwolenników. Aby w pełni zrozumieć sposób, w jaki to robią, będziemy polegać na dogłębnej analizie metod, za pomocą których przywódca Świątyni Ludu, Jim Jones, osiągnął to przez zastosowanie w codziennej praktyce strategii i taktyk przedstawionych w powieści Rok 1984 Orwella. Szczegółowo omówione zostanie osiem praktyk Jonesa zaczerpniętych z litanii taktyk kontroli państwa autorstwa Orwella, a następnie wyjaśniony zostanie sposób, w jaki Jones zastosował je w swojej diabolicznej codziennej praktyce, by całkowicie zdominować tysiące lojalnych zwolenników, co doprowadziło do ich masowego samobójstwa i morderstwa czterdzieści lat temu w Jonestown w Gujanie.

Pewnie większość z nas miała okazję usłyszeć o humanoidalnym robocie Sophie, która w 2017 r. otrzymała obywatelstwo Arabii Saudyjskiej. Jest to pierwszy taki przypadek na świecie. Kontrowersje związane z Sophie skierowały uwagę na pewien nowy etap w dziedzinie rozwoju sztucznej inteligencji i robotyki. Jeszcze do niedawna roboty kojarzone były z filmami science fiction lub liniami produkcyjnymi, gdzie wykonywały niektóre czynności ze sprawnością większą od człowieka. Dziś niektóre z nich, np. NAO, Faro czy Peppera, możemy spotkać na hotelowej recepcji lub w domu spokojnej starości, gdzie asystują seniorom. Wraz z rosnącą komercjalizacją maszyn społecznych pojawiły się pytania o psychologiczne aspekty relacji człowieka z robotem, które analizowane są w ramach nowej dyscypliny HRI (ang. Human Robot Interaction).

Zaburzenia pourazowe pojawiły się w międzynarodowych klasyfikacjach chorób psychiatrycznych dopiero w 1980 r., pomimo że pierwsze próby ich opisu podejmowane były już tysiące lat temu. Od tego czasu w naukach medycznych dynamicznie zmienia się rozumienie ich przebiegu oraz mechanizmów, które nimi sterują. Świadczą o tym modyfikacje dokonywane w kolejnych edycjach DSM (Diagnostic and Statistical Manual) i ICD (International Classification of Diseases). Od stycznia 2022 r. w  państwach członkowskich Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) zacznie obowiązywać nowa Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-11. Wniesie ona szereg zmian dla klinicystów. Między innymi po raz pierwszy w historii będzie ona wersją całkowicie elektroniczną. Zostanie w niej także opisane aż 55 tys. jednostek chorobowych w zupełnie nowym formacie kodowania (dla porównania 

Istnieje wiele metod skutecznego rozwiązywania problemów. Większość z nich opiera się na klasycznej logice Arystotelesa i analizie przyczyn danego problemu. W ostatnich latach, oprócz koncepcji lean w stosunku do problemu solving, pojawiło się niezmiernie skuteczne podejście wypracowane przez prof. Giorgia Nardone, włoskiego psychologa, psychoterapeutę i coacha, na co dzień pracującego w Arezzo, we Włoszech.

W niniejszym artykule pragnę podzielić się wiedzą i własnym doświadczeniem na temat tego, jak radzić sobie z perfekcjonizmem i ograniczającym schematem „bezwzględnych standardów” w życiu osobistym i zawodowym.

Wypalenie zawodowe jest zjawiskiem dość powszechnym, spowodowanym zmianami cywilizacyjnymi oraz wzrastającymi potrzebami spełnienia się i sprostania wymaganiom organizacyjnym. Nie wynika z pojedynczej sytuacji stresowej, ale z wielu czynników, które doprowadzają do wyczerpania. Występuje wtedy gdy dajemy z siebie tak dużo energii i zaangażowania, że oczekiwalibyśmy spektakularnych wyników lub uznania, a tak nie jest, tym bardziej że mamy poczucie występowania wielu ograniczeń. Pojawia się stres, frustracja i niezadowolenie z siebie, co negatywnie przekłada się na radzenie sobie z sytuacjami stresowymi.

Czy wyobrażasz sobie, by Matka Teresa, otrzymawszy prośbę o pomoc, odpowiedziała: „Przepraszam, mam przerwę...”? Jak myślisz, w jaki sposób myśleli o swojej „pracy” Mahatma Ghandi, Martin Luther King, Matka Teresa, Nelson Mandela? A teraz pomyśl o swoim lekarzu, adwokacie, duszpasterzu, farmaceucie lub innym specjaliście, o osobie obsługującej kasę w sklepie spożywczym. Jak oni myślą o swojej pracy?