Wyniki porównawczego naturalistycznego studium przypadku ze szczególnym uwzględnieniem terapii Gestalt

Temat numeru

W latach 2007-2012 przeprowadzono w Szwajcarii praktyczne naturalistyczne badanie skuteczności psychoterapii w ośrodkach otwartych. Brali w nim udział psychoterapeuci reprezentujący 10 różnych kierunków terapii. Niniejszy dokument prezentuje to badanie, koncentrując się na wynikach uzyskanych przez uczestniczących w nim psychoterapeutów. Terapia Gestalt okazuje się być skuteczną w warunkach praktycznych, osiągając nawet najwyższe wartości w leczeniu procesów depresyjnych

Studium praktyczne psychoterapii w ośrodkach otwartych w Szwajcarii (PAP-S)

Szwajcarska Karta Psychoterapii jest organizacją zrzeszającą instytucje edukacyjne zajmujące się psychoterapią. Jej instytucje członkowskie sporządziły i podpisały deklarację naukową, w której zobowiązują się do aktywnego prowadzenia badań. W 2004 r. stowarzyszenie rozpoczęło perspektywiczną analizę naturalistyczną wyników skuteczności procesów, która miała z jednej strony dostarczyć dowodów na skuteczność stosowanych metod psychoterapii, a z drugiej zbadać, jakie czynniki wpłynęły na wynik terapii. Przebadano 362 procesów terapeutycznych reprezentujących następujące kierunki: psychologia analityczna (Jung), psychoterapia artystyczna i ekspresyjna (Knill), analiza i terapia bioenergetyczna, terapia Gestalt (Perls), integracyjna psychoterapia ciała (Rosenberg), logoterapia i analiza egzystencjalna (Frankl), analiza egzystencjalna (Längle), psychoanaliza (Freud), psychologia procesu (Mindell), analiza transakcyjna (Berne). W sumie w badaniu wzięło udział 86 terapeutów obojga płci. Na początku leczenia u 80% pacjentów występowały wartości dysfunkcjonalne w co najmniej jednym z 5 najważniejszych instrumentów oceny skuteczności, 90% miało rozpoznanie na osi I DSM-IV. Szczegółowy opis projektu badania można znaleźć u Wyl et al. (2013).

Wywiady i pomiary zostały przeprowadzone na początku leczenia, następnie bezpośrednio po zakończeniu terapii i rok po zakończeniu terapii (katamneza) przez niezależnych ekspertów specjalnie przeszkolonych do prowadzenia badań w specjalnie utworzonych ośrodkach diagnostycznych. Ponadto po co 5 sesji wykonywano pomiary w celu określenia poziomu stresu psychospołecznego, relacji terapeutycznej i zachowania terapeuty – zarówno z punktu widzenia pacjenta, jak i terapeuty. Począwszy od 4 sesji, terapię rejestrowano zapisem dźwiękowym pod warunkiem wyrażenia zgody przez pacjentów. 
Na tej podstawie dokonano zakodowania zachowań interwencyjnych uczestniczących w studium terapeutów na podstawie specjalnie opracowanego podręcznika ocen (Tschuschke et al., 2014) z użyciem 75 typowych dla danej metody i 25 ogólnych kategorii interwencji, 
tj. praktyk stosowanych w równym stopniu przez wszystkie uczestniczące szkoły (zarówno w odniesieniu do szkolnej przynależności terapeutów, jak i kategorii interwencji) przez dobranych „ślepo” konsultantów.

POLECAMY

Jakość wyników

Crameri et al. (2014)...

pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Przypisy