W gabinetach i na oddziałach wszyscy znamy pacjentów, którzy „kręcą się w systemie” latami: kolejne kryzysy, hospitalizacje, wiele rozpoczętych i przerwanych procesów terapeutycznych. W realiach rosnących kolejek i ograniczonych zasobów systemowych zapewnienie wszystkim długoterminowych terapii indywidualnych jest po prostu nierealne. Zespoły stają przed dylematem: „krótka pomoc dla wielu” czy „pogłębiona terapia dla nielicznych”. Grupowa Terapia Schematów (GST) jest jedną z odpowiedzi na te wyzwania. 

Our task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers within ourselves that we have built against it (tłumaczenie własne: „Naszym zadaniem nie jest poszukiwanie miłości, a jedynie odnalezienie barier wewnątrz nas samych zbudowanych na drodze do niej”) (Rumi, za: Neff i Germer, 2018, s. 1). Terapia schematów (TS) i terapia oparta na współczuciu (Compassion Focused Therapy – CFT) mogą mieć podobne cele, o których mówi poeta Rumi1 – odbudowanie zdrowej miłości, uważności, odczuwania i współczucia do i poprzez różne części (czasem rozumiane jako „bariery”) stworzone w trakcie rozwoju i doświadczania życia. 

Specyfika terapii schematów, jej geneza i główne założenia oraz sposób definiowania schematów i trybów, została opisana w innym artykule. Na użytek niniejszego warto jednak wspomnieć, że jednym z fundamentalnych celów terapii schematu jest zbudowanie jak najsilniejszego trybu Zdrowego Dorosłego u pacjenta.

Diagnoza psychologiczna może być prowadzona z różnych perspektyw, w zależności od celu badania i potrzeb osoby diagnozowanej. Najczęściej wyróżnia się trzy podstawowe typy diagnozy: nozologiczną, funkcjonalną oraz idiograficzną.

Terapia schematów (in. terapia schematu; TS; ang. Schema Therapy) to coraz powszechniej stosowane i jedno z najbardziej dynamicznie rozwijających się podejść psychoterapeutycznych. Nieprzypadkowo, bo od niemalże czterdziestu już lat prowadzone są w ramach TS prace nad doskonaleniem modelu teoretycznego oraz optymalizacją metod i narzędzi terapeutycznych. Przez ponad dwie ostatnie dekady badania jej skuteczności, bezpieczeństwa i mechanizmów zmiany zostały zintensyfikowane. W rezultacie dysponujemy skuteczną i bezpieczną formą psychoterapii dla osób zmagających się z szerokim spektrum problemów emocjonalnych i zaburzeń psychicznych. Szczególnie w zakresie złożonych i długotrwałych problemów, co do których jeszcze w latach 90. XX w. formułowano wątpliwości (a mity te są niestety czasami wciąż powielane), czy są w ogóle „wyleczalne”. 

W ostatnich latach obserwujemy wyraźny wzrost zainteresowania pacjentów Terapią Schematów. Może to wynikać z wielu powodów. Jednym z najważniejszych jest sposób, w jaki współczesne media zmieniły dostęp do wiedzy psychologicznej. Propagowanie różnych nurtów psychoterapeutycznych w mediach społecznościowych, rosnąca liczba webinarów, podcastów i szkoleń online – często tworzonych przez doświadczonych terapeutów – sprawiły, że pacjenci mają dużo większą świadomość metod stosowanych w psychoterapii. Coraz częściej wiedzą, jakiego rodzaju pracy oczekują od terapeuty. Sam często słyszę na pierwszych sesjach zdania: „Chciałabym/chciałbym przyjrzeć się swoim schematom”, „Słuchałem/słuchałam podcastu o Terapii Schematów i chcę zadbać o swoje wewnętrzne dziecko”, „Często oglądam rolki o schematach i myślę, że one bardzo mnie opisują”. Takie sformułowania są dowodem na wzrost „popularności” Terapii Schematów, ponieważ jej język i założenia wydają się bardziej przystępne. Oznacza to, że korzystamy z takich metod terapeutycznych, jak: praca z myślami, modyfikacja przekonań, analiza zachowań czy eksperymenty behawioralne, jednocześnie zwracamy uwagę na pracę emocjonalną, relacyjną, doświadczeniową czy pracę z ciałem.

Historia leczenia zaburzeń psychicznych w wielu momentach opierała się na filozoficznej koncepcji dualizmu kartezjańskiego, oddzielającego „umysł” od „ciała”, co w praktyce klinicznej skutkowało podziałem na obszar „leczenia słowem” i „leczenia lekiem”. Obecnie, w obliczu rosnącej złożoności problemów pacjentów, z którymi specjaliści spotykają się w gabinetach (w szczególności zaburzeń osobowości, nawracających i lekoopornych zaburzeń nastroju, a także przewlekłych zaburzeń lękowych), potrzeba integracji tych dwóch podejść stała się nie tyle wyborem, ile etyczną i kliniczną koniecznością.

Magnez, witamina C, witaminy z grupy B, kwasy omega-3 i ashwagandha to składniki, które mogą pozytywnie wpływać na Twój nastrój. Dowiedz się, jak działają, ile ich potrzebujesz i jak szukać najlepszych w suplementach diety.

Terapia schematu par (TS-P) wywodzi się z klasycznej terapii schematu. Współcześnie – dzięki pracom Echkarda Roedigera, Bruce Stevensa i Chiara Simeone-DiFrancesco – model ten został zaadaptowany do pracy z parą, przesuwając akcent z funkcjonowania jednostki na interakcję schematów i cykle trybów w parze, które partnerzy aktywują w momentach przeciążenia emocjonalnego.

Choroba nowotworowa jest doświadczeniem, które głęboko wpływa na wszystkie obszary życia człowieka. Zmienia sposób myślenia o przyszłości, relacje z bliskimi, codzienne nawyki i poczucie bezpieczeństwa. Dla wielu osób moment diagnozy staje się symboliczną granicą między „przed” i „po” – nawet jeśli leczenie przebiega pomyślnie, świadomość choroby pozostawia trwały ślad emocjonalny. W takiej sytuacji ogromną rolę odgrywa wsparcie bliskich, jednak nie zawsze jest jasne, jak podnieść na duchu osobę chorą na raka, by faktycznie jej pomóc, a nie – w dobrej wierze – pogłębić poczucie samotności.

Masz poczucie, że brakuje Ci konkretnych narzędzi, które pomogą dopasować sposób nauczania do możliwości ucznia z niepełnosprawnością? Studia podyplomowe z oligofrenopedagogiki przygotowują do pracy, w której liczy się uważność, cierpliwość i elastyczne podejście. Sprawdź, jakie kompetencje zdobędziesz - a potem zdecyduj, czy to dobry krok na Twojej ścieżce zawodowej. Czytaj dalej!

Wiele osób postrzega otyłość jako efekt złych nawyków czy braku silnej woli. Tymczasem jest to choroba przewlekła o złożonym, wieloczynnikowym podłożu, która wymaga leczenia, a nie wyłącznie motywowania do redukcji masy ciała. Leczenie otyłości to proces, w którym liczy się nie tylko odżywianie czy aktywność fizyczna, lecz także psychika – emocje, nawyki czy relacja z jedzeniem.