W ostatnim czasie, wielu z nas, psychologów czy psychoterapeutów, doświadcza swoistej burzy wokół tematu skuteczności psychoterapii. Osoby niejako broniące swoich nurtów czy sposobów myślenia i ich dyskutanci przerzucają się argumentami, choć można odnieść wrażenie, że każdy pozostaje przy swoim, a napięcie wokół tematu narasta. W niniejszym tekście autor postara się przybliżyć Czytelnikom temat skuteczności i efektywności terapii systemowej. Zaczynając od podstaw, tłumacząc dość ogólnie podstawowe pojęcia, które będą istotne dla zrozumienia badań nad skutecznością i efektywnością terapii psychologicznych, a następnie przechodząc do przeglądu badań.
Jak wiadomo, psychoterapia jest bardzo różnorodna. Swoje początki ma w tradycji psychoanalitycznej (obecnie psychodynamicznej), gdzie kładziono nacisk na analizę nieświadomych motywacji, doświadczeń z wczesnego okresu życia, wypartych konfliktów czy mechanizmy obronne. Równolegle w latach 40. XX w. pojawiły się podejścia humanistyczne, które odchodziły od poglądów Freuda, odrzucając dyrektywną rolę terapeuty, a zamiast tego kładły nacisk na proces samoleczenia klienta, które miało odbywać się także poprzez relację z pełnym szacunku i empatycznym terapeutą. Jeszcze przed pojawieniem się nurtu humanistycznego, w latach 20. XX w. powstały w laboratoriach psychologicznych podwaliny nurtu behawioralnego. Podejście, które się rozwijało, bazowało na dyrektywnych interwencjach terapeuty (opartych o strategie uczenia się), których celem była zmiana zachowania pacjenta. O ile w tradycji psychoanalitycznej panowało podejście idiograficzne (opisy przypadków; Hess-Wiktor, Opoczyńska-Morasiewicz, 2014), o tyle tradycje huma...
Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.
Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę
Co dwa miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzia i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej, pewniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.
