Stary duet, nowe pytania
Ko-terapia nie jest wynalazkiem XXI w. Już pionierzy terapii systemowej – od Minuchina, przez mediolański zespół Palazzoli, po Andersena z jego zespołem reflektującym – dostrzegali wartość pracy w duecie i zespole. Klasyczne rozumienie ko-terapii skupiało się na praktycznych korzyściach: dwoje oczu widzi więcej, terapeuta nie jest sam z trudną dynamiką rodziny, możliwe staje się modelowanie dialogu. Dziś pytania się zmieniły. Zamiast pytać: „Co daje ko-terapia klientom?”, badacze pytają: „Czym jest relacja ko-terapeutyczna sama w sobie?” i „Co dzieje się między terapeutami, gdy pracują razem?”. Można uznać, że to przesunięcie perspektywy – od techniki do systemu relacyjnego – jest jedną z najważniejszych zmian ostatnich lat.
Ko-terapia nie jest już tylko metodą pracy – staje się także formą dialogicznego bycia razem, którą terapeuci wspólnie praktykują i modelują.
Ko-terapia jako system drugiego rzędu
W ujęciu systemowym terapeuta nigdy nie jest zewnętrznym obserwatorem – jest uczestnikiem systemu. Warto zauważyć, że gdy w gabinecie pojawia się dwoje terapeutów, tworzy się nowy podsystem, gdyż sam duet terapeutyczny staje się układem dynamicznym, który posiada własną dynamikę, własne wzorce regulacji emocjonalnej i własną historię relacyjną.
Lagogianni, Georgaca i Christoforidou (2023) zbadali, w jaki sposób ko-terapia w nurcie Open Dialogue przekształca samych terapeutów. Ich badania pokazują, że terapeuci uczą się dostrajać do siebie werbalnie i cieleśnie, tworząc wspólną przestrzeń, wspólne rozumienie i współodpowiedzialność, a warunkiem tego jest wzajemne zaufanie. Uczą się tego nie tylko jako strategii terapeutycznych, lecz jako autentycznych praktyk rela...
Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.
Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę
Co dwa miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzia i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej, pewniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.
