W psychoterapii Gestalt często używa się pojęć, takich jak „eksperyment” czy „doświadczenie”. Warto jednak podkreślić, że nie chodzi tu o technikę w sensie narzędziowym, lecz o podstawową jakość tego podejścia. Jak zauważa Laura Perls (1992): „Podstawowe koncepcje terapii Gestalt są raczej filozoficzne i estetyczne niż techniczne. Terapia Gestalt jest podejściem egzystencjalno-fenomenologicznym i jako taka ma charakter empiryczny i eksperymentalny” (Perls, s. 137).

Kiedy wpisujemy w wyszukiwarkę hasło „psychoterapia Gestalt”, pojawiają się terminy, takie jak: relacje, emocje, ciało, granice. Rzadziej – seksualność. Pomimo że to ona bywa żywym przejawem funkcjonowania osoby. To w tym obszarze najbardziej uwidaczniają się trudności blokujące osobę w kontakcie z drugą osobą. W praktyce terapeutycznej, gdzie kontakt zajmuje centralne miejsce bycia w relacji, obszar seksualności, tuż po agresji, zajmuje jedno z ważniejszych miejsc w podejściu Gestalt.

W niniejszym artykule chcę skoncentrować się na tych aspektach samokrytyki, które wynikają z tego, co w procesie rozwoju i dojrzewania zostało przez klienta nauczone i przyswojone, czyli na tzw. introjektach. Uwewnętrznione przekonania stają się źródłem wewnętrznej opresji, a tym samym także cierpienia1.

When I don’t know what to say1 Kiedy nie wiem, co powiedzieć… zwracam się  do innych uczestników spotkania: do członków rodziny, do koterapeutów… Prawie zawsze dzięki temu otwiera się nowa przestrzeń, nowa droga. Pytanie, zwłaszcza pytanie cyrkularne (to moje ulubione narzędzie) działa jak klucz do nieotwartych jeszcze drzwi. Kiedy nie wiem,  co się dzieje, dzielę się niewiedzą. Kiedy nie wiem,  jak zatrzymać niekonstruktywne działanie –  dzielę się bezradnością. Czasami to działa,  a czasami nie. Wtedy muszę  zrezygnować.

Ten artykuł stawia tezę: „Psychoterapeuta Gestalt diagnozuje”. Nie po to, by etykietować, lecz by orientować się w polu relacji, skuteczniej leczyć, tworzyć wspólnie z klientem robocze hipotezy o tym, jak dzieje się cierpienie i co je podtrzymuje. Wokół Gestalt krąży hasło: „Terapeuta podąża za klientem”. Podążanie nie jest jednak biernością. Różnica między wzmacnianiem psychopatologii (przypadkowym utwierdzaniem sztywnego wzorca) a jej leczeniem polega na jakości obecności – czy akomodujemy się do impasu, czy przywracamy ruch i wsparcie dla następnego kroku kontaktu. W tym sensie diagnoza, rozumiana fenomenologicznie i estetycznie, działa jak kompas.

Wyobraź sobie, że spacerujesz po parku i zauważasz rzeźbę. Patrzysz na nią, pozwalasz sobie ją poczuć i badasz ją. Następnie obchodzisz ją dookoła i patrzysz na nią z innego miejsca. Jest to ta sama rzeźba, a jednak postrzegasz ją teraz inaczej. Następnie ponownie zmieniasz miejsce i patrzysz na tę samą rzeźbę z innej perspektywy. Jedna perspektywa nie wystarczy, aby poznać rzeźbę.

Artykuł Lynne Jacobs ukazał się w British Gestalt Journal Vol. 26, Nr 1 Przełożyła: Anna Hardek Tłumaczenie artykułu zamieszczamy i udostępniamy dzięki uprzejmości Instytutu Integralnej Psychoterapii Gestalt.

Cyfrowa rewolucja w ochronie zdrowia stała się faktem. Coraz więcej pacjentów korzysta z e-recept, teleporad i nowoczesnych narzędzi wspieranych przez sztuczną inteligencję (AI). Jak pokazują najnowsze dane, już 38% Polaków sprawdzało kwestie zdrowotne przy pomocy AI, a ogromna większość docenia wygodę i szybkość, jaką oferują usługi online.

Zakres pracy psychologa nie ogranicza się do leczenia rozmaitych zaburzeń pacjentów. Doświadczeni specjaliści dysponują narzędziami, które mogą pomóc w lepszym radzeniu sobie z codziennymi wyzwaniami. Kiedy warto umówić się na konsultację? Przekonaj się, co warto wiedzieć na ten temat.

Stres jest naturalną reakcją fizjologiczną organizmu, uruchamiającą mechanizmy przystosowawcze do trudnych sytuacji. Problem pojawia się wówczas, gdy stres staje się przewlekły. Wówczas układ nerwowy, hormonalny i immunologiczny działają w stanie ciągłego pobudzenia, a jego skutki zaczynają być widoczne również na skórze. Wysokie stężenie kortyzolu i adrenaliny prowadzi do zaburzenia mikrokrążenia, zmniejszenia ilości tlenu w tkankach oraz spowolnienia procesów regeneracyjnych. Skóra traci blask, staje się sucha lub nadmiernie przetłuszczona, a jej odporność na czynniki zewnętrzne znacząco spada.

W świecie, w którym algorytmy potrafią przewidzieć zachowania konsumentów, coraz trudniej przewidzieć emocje człowieka. Technologia przyspiesza, ale to empatia staje się brakującym ogniwem postępu. Jeszcze niedawno mówiono o „umiejętnościach miękkich” z lekkim lekceważeniem. Dziś to właśnie one decydują o tym, czy zespół potrafi współpracować, a lider – słuchać. W epoce automatyzacji uczymy się na nowo tego, co najstarsze: rozumienia drugiego człowieka.

Moment wygranej – czy to w grze, w pracy, czy podczas codziennych sukcesów – aktywuje w mózgu ten sam układ, który odpowiada za odczuwanie przyjemności i motywacji. Z neurobiologicznego punktu widzenia, nagroda to bodziec dopaminowy, który wzmacnia zachowania prowadzące do jej osiągnięcia. W kontekście hazardu te mechanizmy nabierają szczególnej mocy. Nieprzewidywalność i zmienność wyniku sprawiają, że układ nagrody pracuje na najwyższych obrotach, a my odczuwamy ekscytację nawet wtedy, gdy… nie wygrywamy. Zrozumienie tego zjawiska to nie tylko temat dla neuronaukowców, ale i dla psychologów praktyków – bo podobne procesy decydują o naszych nawykach, motywacji i samokontroli. Warto o nich wiedzieć także wtedy, gdy korzystamy z gier czy kasyn online — jak podkreśla serwis edukacyjny OnlineCasinosDeutschland.com/polska, świadomość tych mechanizmów to klucz do odpowiedzialnej rozrywki.