Badania przeprowadzone w połowie 2020 roku przez ARC Rynek i Opinia wykazały, że około 31% pracowników umysłowych uznaje samych siebie za wypalonych zawodowo. Zjawisko to jest bardzo poważne, ponieważ niesie ze sobą wiele istotnych skutków.

Pracownicy służby zdrowia, są przeważnie bardzo zajęci. Ich praca charakteryzuje się nienormowanym trybem, zabieraniem obowiązków do domu lub spędzanie wolnego czasu na myśleniu o tym, co jeszcze muszą zrobić do pracy.  Krótki okres przepracowania może powodować stres, niekoniecznie będzie powodował poważne, zdrowotne konsekwencje o ile Twój harmonogram szybko wróci do normy. Jednak przepracowanie przez dłuższy okres może być bardzo niebezpieczne dla Twojego fizycznego i emocjonalnego samopoczucia.    OZNAKI PRZEPRACOWANIA I WYPALENIA  Przepracowanie często wiąże się z planowaniem i przyjmowaniem zbyt wielu klientów tygodniowo. Dla specjalistów od zdrowia psychicznego może również obejmować inne aspekty pracy, w tym uciążliwe rozliczanie płatności i planowanie.  Oznaki przepracowania: Trudno jest przestać Ci myśleć o pracy w dni wolne Czujesz, że nie możesz pracować mniej ze względu na potrzeby finansowe lub potrzeby klienta Czujesz się rozkojarzony lub sfrustrowany Brakuje Ci wystarczającej ilości czasu na self-care lub relaks Czujesz się zbyt zmęczony na przyjemne zajęcia lub prace domowe Masz problem ze spokojnym snem Boisz się iść do pracy lub nie cieszysz się już terapią tak jak dawniej Obserwowanie oznak przepracowania pomaga w podjęciu kroków w zmniejszających obciążenie pracą. Jeśli nadal będziesz wkładać zbyt dużo energii w swoją pracę, może nastąpić wypalenie.  Terapeuci zmaagający się z wypaleniem na ogół zauważają u siebie: Mniej empatii i współczucia dla innych, zwłaszcza klientów Zmęczenie fizyczne i emocjonalne Mniej dumy i pocziucia osiągnięć w pracy Wypalenie zawodowe niejednokrotnie możne rozpoznać, zauważając u siebie niejednoznaczne etycznie zachowania w terapii, takie jak niepotrzebne ujawnianie informacji klientom i ogólne niezadowolenie z pracy. Objawy wypalenia mogą również przenosić się na Twoje życie osobiste lub negatywnie wpływać na zdrowie psychiczne.  Wielu profesjonalistów zmagających się z wypaleniem lub przepracowaniem może również przeżywać depresję lub zażywać substancje pomagające radzić sobie ze stresem.   PRZYCZYNY PRZEPRACOWANIA W DZIEDZINIE ZDROWIA PSYCHICZNEGO Przepracowanie jest kluczowym czynnikiem wypalenia terapeuty, sugeruje przegląd z 2018 roku opublikowany w Frontiers in Psychology. Chociaż przepracowanie i późniejsze wypalenie może przydarzyć się każdemu specjaliście od zdrowia psychicznego, pewne czynniki mogą zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia tego problemu. Badania dotyczące wypalenia zawodowego w służbach zdrowia psychicznego wykazały pewne dowody sugerujące, że wypalenie jest szczególnie powszechne wśród pracowników socjalnych, w porównaniu z psychiatrami i pielęgniarkami.    JAK RADZIĆ SOBIE Z PRZEPRACOWANIEM I PRZYTŁOCZENIEM? Pomimo szczerych prób, nie jesteś w stanie wykluczyć wszystkich przyczyn przepracowania lub przeciążenia w miejscu pracy. Możesz za to podjąć kroki, aby nie narażać się niepotrzebnie na niektóre sytuacje wywołujące silny stres.  Zrewiduj kwestie związane z finansami Dobrze jest od czasu do czasu przyjrzeć się swojej stawce oraz stawkom konkurentów. Jest to szczególnie ważne, gdy masz problemy z osiągnięciem zysku. Chociaż Twoją motywacją w wyborze zawodu terapeuty nie były pieniądze, a niesienie pomocy innym, i tak kwestia finansów jest bardzo istotna. Bez odpowiednio wysokiego wynagrodzenia nie będziesz w stanie pozwolić sobie na pewne udogodnienia i komfort życia, które mają wpływ na jakość prowadzenia terapii. Narzędzia do zarządzania firmą, w tym arkusze kalkulacyjne i przewodniki obliczeniowe dostępne na większości witryn internetowych, mogą pomóc w obliczeniu zindywidualizowanych stawek, które uwzględniają koszty zarządzania firmą i preferowaną liczbę klientów tygodniowo.  Dokumentacja Większość ludzi boi się papierkowej roboty, a często wynika to z obawy przed jej nieprawidłowym wypełnieniem.  Chociaż nie można pozbyć się dokumentów, to można zatrudnić kogoś do pomocy. Zatrudnienie asystenta do Twojej praktyki może wydawać się kosztowne, ale większość wyszkolonych specjalistów administracyjnych może zarządzać cotygodniową administracją w ciągu zaledwie kilku godzin. Takie rozwiązanie zmniejszy Twój stres i uwolni kilka dodatkowych godzin na sesje terapeutyczne – pracę, którą naprawdę chcesz wykonywać. W zależności od opłaty za sesję, dodanie tylko jednej dodatkowej sesji co tydzień może pokryć tygodniową pensję asystenta.  Kiedy próbujesz rozwiązać problem przepracowania i przeciążenia, zaangażowanie zaufanych współpracowników i innych specjalistów może przynieść korzyści. Izolacja może narazić Cię na większe ryzyko wypalenia i utrudnić jego rozpoznanie. 

Zespół nadpobudliwości ruchowej z deficytami uwagi, w skrócie ADHD to jedno z najczęściej występujących zaburzeń zachowania wieku rozwojowego. Wczesne zdiagnozowanie ADHD oraz specjalistyczne leczenie jest bardzo istotne, dlatego warto zapoznać się z najczęstszymi objawami zespołu nadpobudliwości ruchowej i wiedzieć, do kogo zwrócić się o pomoc.

Depresja jest poważnym, powszechnie występującym stanem chorobowym. Powoduje, u ludzi smutek, pustkę odczuwane przez długi czas. Wpływa też ona na wzorce myślenia i zdrowie fizyczne. Jest też poważnym czynnikiem ryzyka samobójstwa.

Mediacja to ciesząca się coraz większą popularnością pozasądowa metoda rozwiązywania konfliktów różnego rodzaju i na różnych płaszczyznach życiowych. Celem rozmów jest wspólne dojście do ugody pomimo sporu, różnic zdań i odmiennego punktu widzenia na omawianą sprawę. Przed wzięciem udziału w mediacjach z drugą stroną konfliktu warto zapoznać się z obowiązującymi zasadami w przebiegu spotkań, korzyściami i kosztami postępowania mediacyjnego.

Nowe technologie pozwalają psychologom gromadzić informacje o pacjencie poza gabinetem, w jego naturalnym otoczeniu. Jak zmienia się dzięki temu pomoc psychologiczna?

Stres to silne napięcie psychiczne, które często powoduje negatywne skutki dla organizmu. Według obserwacji prowadzonych przez amerykańskich naukowców, co roku w USA gwałtownie wzrasta liczba osób cierpiących z powodu silnego, przewlekłego stresu. Podobne badania prowadzone były również w Polsce, wynika z nich że co piąty mieszkaniec naszego kraju odczuwa dyskomfort spowodowany wzmożoną nerwowością, a niemalże 100% pytanych przyznało, iż stres jest integralną częścią ich codzienności.

Życie nie jest doskonałe. Każdy w jakimś momencie doświadcza straty. Niewielu z nas jednak zdaje sobie sprawę, że możemy budować odporność psychiczną. Dzięki niej łatwiej jest podnieść się po trudnych doświadczeniach. Daria Jęczmińska: W książce Opcja B, którą napisał Pan z Sheryl Sandberg, pomagacie osobom, które doświadczyły straty – pokazujecie im, że mogą odzyskać radość życia. Sheryl Sandberg sama straciła męża. Nie wierzyła wtedy, że będzie jeszcze w stanie kiedykolwiek cieszyć się życiem. Adam Grant: Gdy Sheryl straciła męża, czuła się, jakby wpadła w otchłań – jakby jej serce i płuca wypełniała pustka. Była przekonana, że powinna była zapobiec chorobie serca Dave’a. Czuła, że już nigdy nic nie będzie jej cieszyć. Psychologowie mówią tu o trzech pułapkach. Pierwsza polega na obwinianiu się za to, co się wydarzyło – to moja wina. Druga wiąże się z przekonaniem, że to, co czujemy, nigdy się nie zmieni – już zawsze będę się tak czuć. A trzecia to przekonanie, że trudne doświadczenie wpłynie na każdy aspekt naszego życia – całe moje życie legło w gruzach. Czy można się ustrzec przed tymi pułapkami? Aby budować odporność, musimy nauczyć się odrzucać te błędne założenia. Sheryl przestała obwiniać się za śmierć Dave’a, gdy zdała sobie sprawę, że skoro lekarze nie zdiagnozowali jego choroby serca, ona też nie mogła jej rozpoznać. Nie wszystko, co się nam przydarza, jest spowodowane przez nas samych. Sheryl prowadziła dziennik. Odnotowywała w nim chwile, kiedy odczuwała wdzięczność. W ten sposób zauważyła, że w jej życiu wciąż są dobre momenty. Pomogło jej to poradzić sobie z przeświadczeniem, że nic jej nie zostało. Starała się też nie myśleć w kategoriach „nigdy” i „zawsze”. Zastąpiła je słowami „teraz” i „czasem”. Zamiast myśleć: Już nigdy nie poczuję radości, mówiła sobie: „W tej chwili wydaje mi się, że już nigdy nie poczuję radości”. Zwykle nie wiemy, co powiedzieć komuś, kto doświadczył straty. Boimy się, że powiemy coś nieodpowiedniego, że zrobimy coś „nie tak”. Z żałobą często przychodzi izolacja. Sheryl czuła się jak duch – osoby, które spotykała, nie wiedziały, co powiedzieć, więc często nie mówiły nic. Sheryl postanowiła zatem mówić ludziom, kiedy potrzebowała ich towarzystwa. Gdy na przykład spotkała bliskiego kolegę, mówiła: „Tak się cieszę, że widzę kogoś, przed kim mogę się otworzyć”. W innych sytuacjach często słyszała pytanie: „Jak się czujesz?”. Miała ochotę wtedy wykrzyczeć: „Mój mąż właśnie zmarł. Jak według ciebie mogę się czuć?”. Zamieściła na Facebooku post, w którym zachęcała, by zmodyfikować to pytanie: „Jak się dziś czujesz?”. Pytając w ten sposób, możemy dać delikatnie do zrozumienia, że zdajemy sobie sprawę, jak komuś jest ciężko. Gdy znajomi Sheryl zaczęli tak robić, poczuła, że nie jest sama. Bo miała przyjaciół. Na czym polega platynowa reguła przyjaźni? Zgodnie ze złotą regułą powinniśmy traktować innych tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani. Platynowa zasada mówi natomiast, że powinniśmy traktować innych tak, jak oni chcą być traktowani. Gdy Sheryl czuła, że nie jest w stanie skupić się na swojej pracy w Facebooku, Mark Zuckerberg, jej przyjaciel i szef, nie tylko umożliwił jej wzięcie wolnego, ale kiedy wróciła już do pracy, podkreślał jej osiągnięcia. Pomogło to Sheryl odzyskać pewność siebie. Teraz sama stara się postępować podobnie, gdy jej współpracownicy znajdą się w trudnej sytuacji osobistej – nie tylko dba o to, by mogli wziąć wolne, ale pamięta też o tym, by chwalić ich pracę. To sprawiło, że zacząłem inaczej myśleć o wspieraniu innych. Jakiś czas temu moja współpracowniczka straciła męża. Kiedy kilka miesięcy później skontaktowałem się z nią, by spytać, jak się czuje, załączyłem referencje, które kiedyś dla niej napisałem, ale nigdy ich jej nie pokazałem. Odpowiedziała, że jej mąż był wielkim obrońcą jej pracy, a teraz list, który ode mnie dostała, pomógł jej zrozumieć, że warto ją kontynuować. Wcześniej nawet nie przyszłoby mi do głowy, by wysłać ten list, jednak historia Sheryl uzmysłowiła mi, jak ważne jest przypominanie osobom, które doświadczyły straty, że w ich życiu wciąż jest wiele dobrego. Czy odporność psychiczną można wzmacniać? Nasze zasoby odporności nie są ograniczone. Odporność jest jak mięsień, który możemy trenować. Gdy badaliśmy z Sheryl odporność, szukaliśmy ludzi, którzy przetrwali różnego rodzaju przeciwności losu. W książce Opcja B przedstawiamy ich historie i pokazujemy, czego się nauczyli, zmagając się z trudnościami. Życie nie jest doskonałe. Każdy doświadcza w którymś momencie straty. Wiele osób choruje, rozwodzi się, traci pracę, pada ofiarą przemocy. Niewielu z nas jednak zdaje sobie sprawę, że możemy budować odporność. Dzięki niej łatwiej będzie nam podnieść się po trudnych doświadczeniach. Uderzyło mnie to, że stajemy się odporni dla innych. Gdy nasi bliscy polegają na nas, znajdujemy w sobie takie pokłady siły, z jakich nawet nie zdawaliśmy sobie sprawy. Tym, co dawało siłę Sheryl, była świadomość, że jest potrzebna dzieciom. Odporności nie budujemy tylko w nas samych, ale też w sobie nawzajem. W książce piszecie o wzroście potraumatycznym. Każdy wie, czym jest stres pourazowy, który dotyka około 15 procent populacji. Mało kto jednak słyszał, o wzroście potraumatycznym, choć występuje on znacznie częściej. Po przeżyciu tragedii wielu ludzi nie tylko wraca do siebie, ale rozwija się, idzie naprzód. Zyskują nową perspektywę, czują się silniejsi: „Przeżyłem to, więc ze wszystkim sobie poradzę”. Odczuwają większą wdzięczność: „Życie jest cenniejsze i bardziej kruche, niż myślałem”. Budują nowe, mocniejsze relacje. Dostrzegają nowe możliwości i odkrywają głębszy sens. Wzrost nie zastępuje jednak smutku, lecz mu towarzyszy. Nawet jeśli ból nie mija całkowicie, można go wykorzystać, by stworzyć coś wartościowego. Gdy doświadczamy przeciwności, jedną z dróg rozwoju jest pomaganie innym ludziom, którzy zmagają się z podobnym bólem. Nie tylko nadaje to sens naszemu życiu, ale też nadaje znaczenie naszemu cierpieniu. Pisząc Opcję B zrozumieliśmy, że możliwe jest też doświadczenie wzrostu przedtraumatycznego – że można się rozwijać, wzrastać, nie przeżywając tragedii. Na przykład pewna nasza przyjaciółka zaczęła wysyłać do przyjaciół listy w ich urodziny. Pisze w nich, jak są dla niej ważni. To z pewnością lekcja wdzięczności i trening odporności.  Trening sprężystości Sprężystość czy odporność psychiczna to zdolność „dojścia do siebie” po trudnym doświadczeniu, powrotu do normalnego życia. Ktoś, kto doświadczył wzrostu potraumatycznego, może być w przyszłości bardziej odporny, jeśli znów znajdzie się w trudnej sytuacji. Odporność możemy wzmacniać, zanim doświadczymy traumy. Rozwijaj i pielęgnuj relacje. Przyjmowanie wsparcia i pomocy od osób, które się o nas troszczą, wzmacnia odporność, podobnie jak wspieranie innych w chwilach potrzeby. Praktykuj uważność. Na przykład techniki oddechowe są pomocne w sytuacjach, kiedy czujemy się zranieni lub rozzłoszczeni. Także medytacja i praktyki duchowe pomagają niektórym ludziom odzyskać nadzieję. Pamiętaj, że nie ma odpowiedzi na pytanie: „Dlaczego właśnie mnie to spotkało?”. Lepiej zatem zapytać siebie: „Co mogę zrobić, aby poradzić sobie z tą sytuacją? Jakie kroki mogę podjąć?”. Nie traktuj kryzysów jak problemów, których nie da się rozwiązać. Trudne i stresujące zdarzenia mają miejsce – nic tego nie zmieni. Możemy jednak zmienić to, jak na nie reagujemy. Przeciwności, z którymi się zmagamy, mogą się okazać ważną lekcją życia. Przyjmij, że zmiana jest częścią życia. Bieg wydarzeń może sprawić, że pewne cele nie są już osiągalne. Akceptacja tego, czego nie możemy zmienić, może pomóc nam skoncentrować się na tym, na co mamy wpływ. Wspieraj swoje dziecko w treningu sprężystości. Warto je uczyć, jak radzić sobie z trudnościami. Nie rozwiązuj natychmiast wszystkich jego problemów. Pozwól, by samo przedstawiło swój pomysł poradzenia sobie z napotkaną trudnością. Źródło: „Charaktery” 7/2017

Jak nauczyć się zarządzać energią stresu i rozumieć własne lęki, być uważnym i świadomym rodzicem nie tylko w czasie kryzysu? Przed jakimi wyzwaniami stanęli rodzice w czasie pandemii?

Polski Dzień Seniora jest inicjatywą powstałą w odpowiedzi na Międzynarodowy Dzień Osób Starszych, celebrowaną 14 listopada zarówno na wsiach jak i w większych miastach. Jego celem jest integrowanie się pokoleń poprzez docenianie roli seniorów oraz zwiększenie świadomości na temat problemów dotykających osób powyżej 60 roku życia. Z tej okazji Redakcja portalu Zaufany Terapeuta postanowiła skupić się na najważniejszych problemach dotykających tą grupę wiekową i przedstawić dobre praktyki mające na celu poprawienie kondycji psychicznej seniorów. Spis treści: Stereotypy a seniorzy Samotność u seniorów Samoakceptacja u seniorów Samobójstwa wśród seniorów   Mimo, że stan debaty nad zdrowiem psychicznym w Polsce uległ znacznej poprawie, to temat starości i zdrowia psychicznego wśród seniorów jest pomijany. Starzenie się jest naturalnym procesem, podczas którego pogorszeniu ulegają zdolności intelektualne i funkcjonowanie społeczne. Z wiekiem, ludzie mogą również doświadczać pewnych traumatycznych zmian życiowych, takich jak choroba lub śmierć, mające wpływ na ich zdrowie psychiczne. Starość wciąż jest postrzegana stereotypowo, co dodatkowo pogłębia zły stan zdrowia psychicznego u seniorów. Zdaniem suidydolog dr Halszki Witkowskiej z Biura ds. Zapobiegania Zachowaniom Samobójczym w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie z wiekiem senioralnym mamy w naszej kulturze zauważalny problem. „Seniorzy są po prostu niesamowicie różnorodną grupą. Z jednej strony znam dziewięćdziesięciolatków, którzy nadal są w fantastycznej kondycji – fizycznej i psychicznej, takich jak chociażby profesor Hołyst, który cały czas wykłada, jeździ za granicę, prowadzi samochód, udziela wywiadów, codziennie pracuje. Z drugiej strony znam też trzydziestolatków, którzy mówią, że są już zmęczeni życiem. Rozróżnijmy też kwestie zdrowia fizycznego od czyjegoś stanu ducha, a także od kwestii choroby, która może przyjść w różnym wieku i modyfikuje naszą codzienność. Abstrahując od tego, zadajmy sobie pytanie, jak te osoby czują się w swoim ciele. Wiek nie jest tu dobrą miarą. Pamiętajmy zatem, że każda osoba jest indywidualna i może zmagać się z zupełnie innymi problemami oraz przeżywać je na swój sposób. Nie należy podchodzić stereotypowo do seniorów – tak samo jak dzieci, młodzież, czy dorośli, mają różne potrzeby, uzależnione swoim doświadczeniem życiowym. Zastanówmy się, jak jako społeczeństwo możemy sprawić, by seniorzy czuli się komfortowo i żyli satysfakcjonującym życiem, oraz jakie problemy najczęściej dotykają tej grupy wiekowej.”[1]   Samotność seniorów – jak wygląda i jak jej zapobiegać? Potrzeba kontaktu z drugą osobą jest wpisana w naturę człowieka. Seniorzy są szczególnie narażeni na samotność, poprzez utratę bliskich osób, choroby uniemożliwiające odwiedzanie bliskich, czy emeryturę. W minionych latach problem dodatkowo pogłębiła pandemia odizolowując seniorów jeszcze bardziej od społeczeństwa a także wykluczenia technologiczne czy komunikacyjne. Bez względu na przyczynę, samotność może doprowadzić do depresji i w konsekwencji do poważnego pogorzenia zdrowia psychicznego i fizycznego. Seniorzy często nie proszą o pomoc i czują się niechciani, dlatego sami nie wychodzą z inicjatywą o rozmowę. W takiej sytuacji kluczowe jest wsparcie bliskich. Częste telefony, aktywne spędzanie czasu razem (np. poprzez oglądanie telewizji, spacery, lub gotowanie) mogą być istotne w redukowaniu uczucia samotności. Jeśli widzimy, że senior mimo wszystko odizolowuje się od rodziny i społeczeństwa, zaleca się pomoc psychologiczna i treningi umiejętności społecznych. Istotna jest również rola społeczeństwa – organizowanie specjalnych grup dla seniorów, umożliwiających wspólną aktywność, nawiązywanie nowych znajomości, czy zajęcia edukacyjne mające na celu nauczyć obsługi komputera i Internetu.   Samoakceptacja a starzenie się Wraz z postępującym wiekiem, często tracimy poczucie własnej wartości. Wpływa na to zmieniający się wygląd naszego ciała i pogarszająca kondycja oraz wydarzenia, jak utrata bliskich, ciężka choroba, czy zrezygnowanie z pewnych czynności np. z powodu emerytury. Seniorzy tak samo jak dzieci, nastolatki, czy dorośli, potrzebują poczucia spełnienia i samoakceptacji, aby wieść spokojne życie. Najlepszym sposobem na odzyskanie pewności siebie jest terapia, dzięki której senior przepracuje swoje problemy i na nowo zacznie się akceptować. Zaufany Terapeuta oferuje filtr 55+, umożliwiający pacjentom w podeszłym wieku skonsultowanie się z terapeutami rozumiejącymi ich potrzeby. Terapia jest uznawana za najskuteczniejszą metodę wsparcia osób z niską samooceną i jej skutkami. Sesje z psychoterapeutą to cenna pomoc dla seniora w dotarciu do prawdziwych przyczyn problemu. Oprócz terapii, na samoakceptacje wpływa również uczenie bądź rozwijanie nowych umiejętności, dbanie o kondycje fizyczną, czy nawiązywanie nowych znajomości.   Samobójstwa wśród seniorów Seniorzy są szczególnie podatni na problemy psychiczne. Halszka Witkowska w książce „Życie mimo wszystko” wykazuje, że w 2021 roku 1526 osób pomiędzy sześćdziesiątym a dziewięćdziesiątym rokiem życia zginęło śmiercią samobójczą. Jest to ogromna liczba, stale się zwiększająca, dlatego nie należy lekceważyć skali problemu. Kłopoty zdrowotne, emocjonalne czy fizyczne mogą doprowadzać do depresji klinicznej, charakteryzującej się długotrwałym smutkiem i poczuciem beznadziejności. Aby temu zapobiegać, warto wiedzieć, jakie zachowania wskazują na myśli samobójcze u seniorów. Oprócz wspomnianego wcześniej braku poczucia własnej wartości, czy izolacji społecznej, istotnym sygnałem może być rozdawanie swoich przedmiotów lub pieniędzy, zaniedbywanie się, a także wypatrywanie śmierci. Konieczne jest umówienie osoby zmagającej się z myślami samobójczymi, na psychoterapię oraz konsultację psychiatryczną.  Obecny, niedofinansowany system opieki zdrowotnej i marginalizacja grupy wiekowej seniorów, niestety nie sprzyjają poprawie całej sytuacji. Pamiętajmy, że zmiany możemy zacząć od siebie – edukujmy naszych bliskich, zwłaszcza młodzież i dzieci, o istotnej roli społecznej seniorów oraz nie zapominajmy o stałym kontakcie z bliskimi. Skorzystajmy również z pomocy terapeutycznej, dzięki której senior otrzyma sprawdzoną i profesjonalną pomoc. Niech Dzień Seniora stanie się dobrą okazją dla seniorów, wcześniej nie mających szansy sięgnąć po profesjonalną pomoc terapeutyczną.     [1] Witkowska, H.; Falaciński, S. (2022). Życie mimo wszystko. Rozmowy o samobójstwie. Prószyński i S-ka.

Zadowolenie z podejmowanych aktywności seksualnych to ważna część naszej seksualności. Istnieje wieloczynnikowy związek między stosowaną antykoncepcją a aktywnością seksualną, odczuwanym pożądaniem oraz zdolnością do osiągnięcia satysfakcji seksualnej. Co za tym idzie, antykoncepcja może mieć pozytywny bądź negatywny wpływ na naszą seksualność. Badania wskazują, że częstość aktywności seksualnej oraz przyjemność seksualna korelują pozytywnie z satysfakcją ze stosowanej antykoncepcji. Przed pojawieniem się antykoncepcji dla kobiet strach przed niechcianą ciążą mógł wiązać się z negatywnym wpływem na ich pobudzenie seksualne.   Antykoncepcję możemy podzielić na: Naturalne metody antykoncepcji/metody okresowej abstynencji Określają one okres niepłodności u kobiet. Ważnym wspomnienia jest fakt, że metody te najskuteczniejsze są w okresie niepłodności poowulacyjnej, czyli w okresie gdy kobieta ma najniższe libido, natomiast współżycie seksualne jest dla niej wtedy mniej satysfakcjonujące. Wyróżniamy następujące metody w tym obszarze: prowadzenie kalendarzyka małżeńskiego - metoda najmniej skuteczna, polega na określeniu okresu niepłodności przedowulacyjnej oraz poowulacyjnej na podstawie długości regularnego cyklu miesiączkowego; metoda Billingsów oraz objawowo-termiczna - polega na obserwacji dolegliwości okołoowulacyjnych oraz zmian w rozwarciu ujścia zewnętrznego szyjki macicy, obserwacji zmian wyglądu śluzu szyjkowego, jak i zmian temperatury ciała o poranku. Wiążę się jednak ona z ograniczoną częstością odbywania stosunków płciowych.   Metody barierowe - mechaniczne środki antykoncepcyjne prezerwatywa - to najbardziej popularna metoda, która chroni nie tylko przed niechcianą ciążą, ale również przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Jednakże wielu mężczyzn zwraca uwagę na pogorszenie doznań dotykowych podczas stosowania tej metody. Ważne jest także, aby pamiętać o prawidłowym jej stosowaniu - musi mieć odpowiedni rozmiar, być odpowiednio założona, nie może być przeterminowana czy uszkodzona. Na rynku dostępna jest także damska prezerwatywa, która działa w podobny sposób jak męska. Jest jednak droższa i może powodować u kobiety dyskomfort. Ma także niższą skuteczność niż prezerwatywa skierowana do mężczyzn.   Metody hormonalne tabletka antykoncepcyjna - najpopularniejsze na rynku są tabletki dwuskładnikowe, które zawierają dwa hormony. Możemy także spotkać tabletki jednoskładnikowe. Cechą negatywną tej metody może być fakt, że u niektórych kobiet powoduje ona ograniczenie aktywności seksualnej, poprzez obniżenie stężenia wolnego testosteronu - hormonu, który wpływa pozytywnie na libido. Na negatywne osiąganie satysfakcji seksualnej może wpływać także fakt, że tabletki mogą powodować uczucie nadmiernej suchości w pochwie; plastry antykoncepcyjne, dopochwowy pierścień antykoncepcyjny - metody te mogą mieć korzystniejszy wpływ na seksualność kobiet niż tabletki, jednak nie prowadzono do tej pory szczegółowych badań na ten temat. Wiadomo jednak, że te metody mają mniejszy wpływ na obniżenie stężenia testosteronu, co wiążę się z brakiem obniżenia libido. Dodatkowo, pierścień dopochwowy niekiedy może zwiększać ilość wydzieliny pochwowej, niż ją zmniejszać; wkładka wewnątrzmaciczna - poprzez danie poczucia bezpieczeństwa przed ciążą, nie mając wpływu na gospodarkę hormonalną oraz nie zaburzając cyklu płciowego metoda ta wydaje się pozbawiona negatywnych oddziaływań na seksualność kobiet.   Antykoncepcja chirurgiczna Wazektomia wykonywana mężczyznom oraz sterylizacja wykonywana kobietom - są to nieodwracalne metody antykoncepcyjne. W Polsce legalna jest tylko wazektomia, sterylizacja jest zabroniona. Na świecie jednak sterylizacja jest popularną metodą, ze względu na skuteczność i brak negatywnego wpływu na seksualność. Jak widać, obecnie mamy dostęp do wielu metod antykoncepcyjnych, które możemy wybrać zgodnie z naszymi preferencjami oraz, co ważne, po konsultacji z lekarzem. Swoboda aktywności seksualnej bez ciąży musi być więc zrównoważona znanymi skutkami ubocznymi, ryzykiem i korzyściami dla zdrowia seksualnego. W przypadku jakichkolwiek trudności czy skutków ubocznych pojawiających się w związku z używaną antykoncepcją warto udać się do specjalisty. Współżycie seksualne pozostaje więc przyjemnością, z jednoczesnym zabezpieczeniem przed niepożądanymi efektami współżycia seksualnego.   Bibliografia Lew-Starowicz M., Lew-Starowicz Z., Skrzypulec-Plinta V. Seksuologia. PZWL Wydawnictwo Lekarskie, Warszawa, 2018. Shah MB, Hoffstetter S. ,,Contraception and sexuality.” Minerva Ginecologica. 2010,331-347. Filipa de Castro Coelho, Barros C. ,,The Potential of Hormonal Contraception to InfluenceFemale Sexuality", International Journal of Reproductive Medicine, 2019. Chen J., Ho S.C., ,,Contraceptive status and sexual function of climacteric Chinese women, Contraception.” vol. 59, no. 2, pp. 85–90, 1999.

Autyzm to zaburzenie rozwoju, które bardzo często błędnie określane jest w społeczeństwie, jako choroba lub po prostu upośledzenie umysłowe. Mózg osoby autystycznej funkcjonuje w niestandardowy sposób, przez co postrzeganie rzeczywistości jest zupełnie inne. Nie oznacza to jednak choroby, a inną ścieżkę rozwoju, interakcje społeczne i komunikację. Poniższy artykuł to odpowiedź na wiele pytań, które zadają sobie rodzice w pierwszych latach życia dziecka. Warto wiedzieć co to jest autyzm, czy znane są przyczyny jego powstawania i jakie objawy mogą świadczyć o zaburzeniu.