Dołącz do czytelników
Brak wyników

Nowości w psychologii

25 marca 2020

NR 20 (Marzec 2020)

Nowa kora a problemy natury egzystencjalnej i trudności w relacjach w ujęciu mikrokinezyterapii

79

Mikrokinezyterapia to znana od kilkudziesięciu lat technika terapeutyczna, która czerpie z fizjoterapii, ale znajduje odwołania w psychologii człowieka i przeżywaniu przez niego różnych wydarzeń życiowych. Według twórcy metody mikrokinezyterapii dra Daniela Grosjeana możemy precyzjnie określić, które miejsca w ciele odpowiadają na konkretny rodzaj wydarzeń traumatycznych, a także jakiego okresu życia dotyczą. Zapraszamy do artykułu, który chcielibyśmy, aby był dalszą inspiracją do dalszych badań i studiowania zarówno dla terapeutów ciała, jak i dla psychoterapeutów. Dr Daniel Grosjean wyszkolił tysiące terapeutów na całym świecie, którzy wykorzystują ten system terapii do pomocy człowiekowi w jego dolegliwościach somatycznych, ale także często pomagają w trudnościach psychologicznych.

Przypomnienie rozwoju układu nerwowego

W poprzednim artykule staraliśmy się pokazać, że w obszarze mikrokinezyterapii do zakłóceń pochodzących z układu nerwowego można mieć dostęp poprzez palpację ciała pacjenta. W rzeczywistości, tkanka nerwowa pojawia się w życiu płodowym, a nawet nieco wcześniej, w fazie embrionalnej, wraz z rozwojem dwóch pierwszych tkanek: endoblastu i ektopoblastu, czyli tkanki zewnętrznej i wewnętrznej. Ta zewnętrzna tkanka, ektoblast, na początku buduje epidermę, a następnie po tym pierwszym etapie rozwija się układ nerwowy z płytką nerwową, która jest centralną grzbietową częścią epidermy. Płytka ta przekształca się w rynienkę i na końcu tworzy kanał nerwowy, kanał rdzenia kręgowego. Układ ten następnie przechodzi ewolucję filogenetyczną gatunku i tworzy różne części układu nerwowego, które będą dodawane jedna po drugiej, począwszy od obwodów czuciowych i ruchowych organizmów na poziomie rozwoju robaków, po układ przywspółczulny z bezkręgowcami, współczulny z odruchami rdzeniowymi, poziom ewolucyjny ryba na końcu powstaje mózg i jego trzy poziomy: archaeo, paleo i neokortex, które odpowiadają stadiom ewolucyjnym gadów, ptaków i ssaków (rys. 1). Odzwierciedlenie tych etapów ewolucji można znaleźć na powierzchni ciała pacjenta, szczególnie na powierzchni głowy, szyi i na tułowiu, z obwodami sensorycznymi z przodu i motorycznymi z tyłu. Reakcja motoryczna (ruch ciała) jest reakcją organizmu na sytuację, zdarzenie i ta reakcja może być mniej lub bardziej prawidłowa, a więc może stanowić źródło tak zwanych problemów psychologicznych.

Rys. 1. Stadia ewolucyjne w uszkodzeniach typu G


Etiologia jest dana przez filogenezę

Charakter zdarzenia lub sytuacji, na którą musieliśmy zareagować, znajdziemy w strefach ciała opisanych powyżej, odpowiadających stadiom ewolucyjnym, począwszy od problemów czysto fizycznych, jak w początkowych stadiach ewolucji gatunków, z adaptacją do warunków klimatycznych, po urazy fizyczne wywołujące reakcję bólową, skończywszy na ostatnim stadium z problemami emocjonalnymi lub moralnymi.
Ogólny test stref na ciele, poszukiwanie w danym obszarze blokady i stymulacja w celu jej usunięcia jest tylko jednym z poziomów kontroli i usuwania zakłóceń w obrębie układu nerwowego.

Entropia i negentropia

Test kontrolny na powierzchni ciała, w odpowiedniej strefie, pozwala na sprawdzenie jej prawidłowego lub zakłóconego funkcjonowania w danym momencie, w konkretnej sytuacji. Jednak nasz układ nerwowy (podobnie jak całe nasze ciało) jest zaprojektowany tak, aby wychodzić poza teraźniejszość i projektować przyszłość. Stan funkcjonowania w teraźniejszości i stan otwartości na przyszłość nazywane są w mikrofizjoterapii, podobnie zresztą jak w innych dyscyplinach, stanem entropii lub negentropii.
Entropia została sformułowana i opisana przez fizyków pracujących nad termodynamiką jako prawo niszczenia z dążeniem do uniformizacji, ujednolicenia. Na przykład, filiżanka z herbatą ochładza się do temperatury pomieszczenia, w którym się znajduje. Innym przykładem tego zjawiska są domy, budowle, którymi nikt się nie zajmuje, nie remontuje ich, więc popadają w ruinę, góry podlegają zjawisku erozji, doliny się spłycają. Nasze ciała starzeją się, niszczą, by rozpaść się po śmierci. To prawo termodynamiki zostało zatem uogólnione i przeniesione na materię w ogóle, w tym na materię ożywioną. W niej obserwujemy też jednak zjawisko odwrotne do entropii, która niszczy. Zostało one nazwane negentropią, co oznacza negację entropii. Efekt ten obejmuje zatem wzrost, rozwój, spełnienie, ewolucję, różnorodność itp. Prawo to poprzedza i towarzyszy entropii. Zatem negentropia znajduje się również w układzie nerwowym. Jest tam bardzo wyraźnie widoczna, a nawet dominująca w korze mózgowej, gdzie ma miejsce budowanie przyszłości i rozwój człowieka. Aspekt ten odnajdujemy zwłaszcza w obszarze neocortex (w korze nowej mózgu), z którym związane są dwie główne kategorie zachowań: problemy egzystencjonalne i trudności w relacjach.

Trudności egzystencjalne

Słowo „istnieć”, które jest bardziej konkretne niż „żyć”, etymologicznie znaczy wyjść ze stabilnej, ustalonej pozycji, takiej jak siedzenie lub leżenie, aby wstać i się uaktywnić, tj. wprawić w ruch to, co jest w nas lub wokół nas. Ten egzystencjalny wymiar wymaga, aby osoba miała cel, projekt na przyszłość. Prognozowanie, projektowanie oznacza wychodzenie poza teraźniejszość. Słowo to jest używane z myślą o tworzeniu, przewidywaniu, proponowaniu i rozpoczynaniu działania. Możemy tu mieć do czynienia z poważnymi trudnościami natury „psychologicznej” osób, zarówno w opracowaniu tych projektów w ich treści, jak i w ich realizacji. W obu przypadkach osoba może czuć bardzo silne uczucie niezadowolenia, frustracji, niepowodzenia, a nawet poczucie winy.
Problemy w relacjach z otoczeniem
Aspekt relacji, związków jest bardzo silnie związany z tymi ww. projektami, ponieważ większość z nich wymaga obecności innych osób lub podmiotów do ich realizacji. Jest to zatem kwestia nawiązania relacji z otoczeniem na dłuższą metę, co umożliwia doprowadzenie projektu do końca. Dana osoba może napotkać trudności w komunikacjii, które mogą doprowadzić do nieporozumień, odrzucenia lub zerwania relacji.

Obserwowane patologie

Wszystkie te wyżej wymienione trudności, pomimo że są z natury psychologicznej, wywołują blokady w ciele, które będą wyczuwane podczas palpacji danej strefy po prawej lub lewej stronie ciała, czyli w tym przypadku na tułowiu, od góry do dołu, w zależności od stopnia nasilenia powiązanych z nimi dolegliwości. Te z kolei zależeć będą od zaburzonych tzw. pięter ciała, które są powiązane z narządami i odpowiednimi grupami mięśni.
Zaburzeniom ulegają piętra odpowiadające narządom najbardziej wrażliwym, a wrażliwość ta może być nabyta lub przekazana dziedzicznie. Na te i tak już osłabione piętra mogą nałożyć się więc kolejne zaburzenia, w tym przypadku pochodzące z problemów w wymienionych powyżej dziedzinach życia. Będą się pojawiać problemy natury psychosomatycznej związane z układem nerwowym, takie jak zaburzenia snu, depresja, nasilony stres, problemy z układem pokarmowym, oddechowym, sercowo-naczyniowym, problemy z wypróżnianiem, reprodukcją, a także problemy z narządami ruchu.

Rys. 2. Kontrola ogólna i poszukiwania stopnia nasilenia 

Przebieg sesji terapeutycznej – kontrola ogólna

Z łatwością odnajdujemy w ciele pacjenta zapis etiologii związanej z egzystencją lub relacjami. W tym celu palpujemy opuszkami palców jednej ręki strefę stawu kolanowego, a drugą ręką końce palców stopy po tej samej stronie ciała pacjenta. Normalnie terapeuta może wykonać rękami ruch zbliżający te dwie powierzchnie, nie odczuwając pomiędzy rękami niczego, co by utrudniało rękom to zbliżanie, z wyjątkiem oczywiście składowych anatomicznych, z którymi jest w kontakcie. Jeśli u pacjenta jest problem natury psychologicznej, terapeuta ma odczucie, jakby ciało pacjenta odrzucało, odpychało ten ruch zbliżający i jest to łatwe do odróżnienia, jeśli porówna się odczucia z tego samego ruchu wykonanego po stronie przeciwnej.

Poszukiwanie poziomu

Podczas seansu mikrokinezyterapii terapeuta poszukuje, na jakim poziomie zaawansowania jest uszkodzenie. Pozostawiając jedną rękę na kolanie, drugą w poszukiwaniu odczucia blokady, dotyka oddzielnie każdy palec stopy, od pierwszego do piątego i kończy na strefie szóstej, na podeszwie stopy (rys. 2).
Te poziomy wskazują, od pierwszego do czwartego, stopień zaawansowania problemu egzystencjalnego, począwszy od niezadowolenia, braku satysfakcji, po irytację i zatrzymanie projektu. Poziom piąty i szósty odnoszą się do problemów w relacjach. Poziom piąty oznacza dystans, brak zaufania, zerwanie relacji, a szósty związany jest z konfliktem w relacji.
Te sześć poziomów odnajdujemy poprzez palpację na tułowiu, od góry do dołu (rys. 3).

Rys. 3. Sześć poziomów nasilenia

Strefy palpacji układają się według klasycznych anatomicznych punktów odniesienia. Przykładowo,...

Ten artykuł dostępny jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań magazynu "Psychologia w praktyce"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy