W logoterapii punktem wyjścia w procesie terapeutycznym jest założenie, że człowieka motywuje i podnosi z trudności „wola sensu”, czyli wewnętrzna potrzeba odkrywania znaczenia tego, co przeżywa i co robi (Frankl, 1984). Gdy sens zostaje utracony lub zablokowany, rośnie ryzyko egzystencjalnej pustki: stanu, w którym człowiek czuje, że „nic nie ma znaczenia”, a życie jest jedynie pasmem reakcji i obowiązków. Taki stan może sprzyjać objawom: lękowym, depresyjnym, uzależnieniowym, ale też nasilaniu się symptomów somatycznych.
Popielski podkreśla, że zarówno logoterapia, jak i jej polski wariant – noo-psychosomatyka nie są jedynie filozofią człowieka, ale podstawą do diagnozy, terapii i profilaktyki, w których bierze się pod uwagę sens, wartości oraz dynamikę osobowego zaangażowania w życie człowieka (Popielski, 1991, 2018). W takim ujęciu metody terapeutyczne mają nie tylko łagodzić doznawane objawy, ale też odbudowywać sprawczość człowieka i wskazywać na egzystencjalny kierunek jego rozwoju.
Cztery klasyczne metody logoterapii V.E. Frankla
W praktyce logoterapeutycznej stosuje się następujące metody pracy z pacjentami (Frankl, 1984; Lukas, 1980, 2023):
- intencja paradoksalna,
- derefleksja,
- dialog sokratejski,
- modulacja postawy.
Intencja paradoksalna
W logoterapii intencja paradoksalna jako metoda, którą opracował Viktor Frankl do pracy z pacjentami z za...
Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.
Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę
Co dwa miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzia i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej, pewniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.
