Schizofrenia i jej konceptualizacja w analizie transakcyjnej

Psychiatria w psychologii

Schizofrenia jest zaburzeniem z grupy psychoz, które wciąż staramy się lepiej zrozumieć i w efekcie opracowywać coraz bardziej adekwatne metody leczenia. Według ICD-11 (2019), najnowszej klasyfikacji chorób Światowej Organizacji Zdrowia, schizofrenia charakteryzuje się zaburzeniami wielu sfer funkcjonowania umysłu, w tym zaburzeniami: myślenia (urojeniami, dezorganizacją myślenia), percepcji (halucynacjami), doświadczenia siebie (doświadczeniami, że własne myśli, uczucia, impulsy czy zachowanie jest kontrolowane przez zewnętrzne siły), poznawczymi (zaburzeniami uwagi, pamięci, poznania społecznego), woli (utrata motywacji), afektu (zblednięcie ekspresji emocjonalnej) i zachowania (zachowania sprawiające wrażenie dziwnych i pozbawionych celu, nieprzewidywalne i nieadekwatne reakcje emocjonalne).

Na przestrzeni ostatnich 115 lat, które dzielą nas od wprowadzenia do psychiatrii kategorii schizofrenii przez szwajcarskiego psychiatrę Eugena BleuleraOsoby zainteresowane historią rozwoju koncepcji i psychoterapii psychoz w nurcie analizy transakcyjnej odsyłam do innej publikacji (Kornaj, 2025). W niniejszym artykule ograniczę się do rekonstrukcji najbardziej współczesnego sposobu konceptualizacji schizofrenii w analizie transakcyjnej, który w swojej książce Transactional Analysis of Schizophrenia: The Naked Self przedstawił włoski psychiatra i analityk transakcyjny Zefiro Mellacqua (2021). W artykule przedstawię trzy wątki, które autor rozwija w swojej pracy: 1) patologię strukturalną w schizofrenii; 2) rodzaje przeniesienia i przeciwprzeniesienia w schizofrenii; 3) interwencje psychoterapeutyczne w pracy z pacjentami ze schizofrenią.

Patologia strukturalna w schizofrenii: pierwotne wykluczenia i fragmentacja self

Twórca analizy transakcyjnej Eric Berne (1961) wyróżnił dwa rodzaje zaburzeń granic pomiędzy stanami Ja[2] – kontaminacje i wykluczenia. Te zaburzenia nazwał patologią strukturalną. Kontaminacja to „nałożenie się” granic stanu Ja-Rodzica lub stanu Ja-Dziecko (lub obu naraz) na stan Ja-Dorosły. Skutkuje to sytuacją, w której osoba jest przekonana, że adekwatnie postrzega rzeczywistość, a tymczasem widzi wtedy zapisy Rodzica (mamy wtedy do czynienia z uprzedzeniami) i/lub treści pochodzące z Dziecka (mamy wtedy do czynienia z fobiami lub iluzjami). Wykluczenie to mechanizm, na skutek którego jednostka traci dostęp do możliwości korzystania z funkcji jednego lub więcej stanów Ja – Dziecka, Dorosłego lub Rodzica. Jest to pewnego rodzaju „zamknięcie się” w stereotypowym, powtarzalnym funkcjonowaniu typowym dla wybranego stanu Ja. Ten stan Ja, w którym osoba się „zamyka”, Berne nazwał „wykluczającym” – możemy więc mieć do czynienia z Wykluczającym Dzieckiem, Wykluczającym Dorosłym lub Wykluczającym Rodzicem. Wykluczenie, zdaniem Berne’a, jest zwykle przejściowe i pojawia się w obliczu sytuacji doświadczanej jako zagrażająca dla jednostki.

Zefiro Mellacqua, rozwijając idee Erica Berne’a, zaproponował model patologii strukturalnej w aktywnej schizofr...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę

Co dwa miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzia i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej, pewniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.

900+ specjalistycznych artykułów
50+ wydań archiwalnych
Aktualne metody terapii
Kryteria diagnostyczne
Bogata bibliografia
Czytaj lub słuchaj - jak wolisz!
Psychologia w Praktyce - WIEDZA - STUDIA PRZYPADKÓW - NARZĘDZIA • Prenumerata już od 399 zł/rok

Przypisy