Terapia schematu par (TS-P) wywodzi się z klasycznej terapii schematu. Współcześnie – dzięki pracom Echkarda Roedigera, Bruce Stevensa i Chiara Simeone-DiFrancesco – model ten został zaadaptowany do pracy z parą, przesuwając akcent z funkcjonowania jednostki na interakcję schematów i cykle trybów w parze, które partnerzy aktywują w momentach przeciążenia emocjonalnego.